Μαίρη Αλεξοπούλου: φωτογραφία

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φωτογραφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2012

φωτογραφικό ταξίδι στην Ευρυτανία

Αναζητώντας το φθινόπωρο, αφήσαμε την Αθήνα και είπαμε να διαβούμε τα δάση της Ευρυτανίας. Είχαμε ξαναπάει, αλλά το χιόνι δεν μας είχε επιτρέψει τότε να κάνουμε όσες βόλτες θα θέλαμε.

Ο κόσμος ήταν λιγοστός, όπως μας αρέσει.

Η φύση ήταν ήσυχη, ξεκουραστική.

Το αεράκι κρύο επαρκώς και τα τσιπουράκια εξαιρετικά.

Ανάψαμε και τζάκι.

Μυρίσαμε βρεμένο χώμα.

Ανάψαμε κι ένα κερί.

Γιορτάσαμε γενέθλια.

Όλα ήταν γιορτή.

στο Παλαιό Μικρό Χωριό

φθινόπωρο

στο Βουτύρο

΄Το Βουτύρο έχει και μουσείο εκπαίδευσης. Δεν μπορέσαμε να το επισκεφτούμε. Ίσως να εξέθεταν παλαιότερους τρόπους παιδείας; Δεν ξέρω. Θα είχε ενδιαφέρον.

κρυφή ματιά μες στο μουσείο εκπαίδευσης

"Ως φοβερός ο τόπος ούτος ουκ εστί τούτο, αλλ η οίκος Θεού και αυτή η πύλη του ουρανού".
(πολύ μου αρέσει αυτή η θεολογία.)

Αν δεν ποζάρω,......

στη μονή Προυσσού

Ήθελα να τον πάρω μαζί μου :(

η μονή Προυσσού

μια καρδιά μέσα στο δάσος

φθινόπωρο

και μπόλικη πυκνή-πυκνή ομίχλη

μια καλλιτεχνική στιγμή :)

και λίγη ακόμα ομίχλη, που έκανε τον Γιάννη ευτυχισμένο σαν παιδί :)

Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2012

στην Καλαμάτα

φωτογραφικό ταξίδι

Καλαμάτα-Δολοί-Καρδαμύλη-Δολιανά

Ξυπνήσαμε το πρωί του Σαββάτου με έναν απρόσμενα συννεφιασμένο ουρανό να μας καλημερίζει.

Η Καλαμάτα, για όσους έχουν σχέσεις μαζί της, είναι γνωστό πως είναι βροχούπολη.

Μετά από την μπόρα, πήραμε τους γονείς μου και ακολουθήσαμε την ακτογραμμή προς τη Μάνη,
φτάνοντας στους Δολούς.

στους Δολούς

Βρήκαμε και ξεναγό, στο πρόσωπο της κυρίας Βαγγελίας Αρβανιτάκη, η οποία όχι μόνο μας τριγύρισε σε όλο το χωριό, αλλά μας έλεγε και την ιστορία του κάθε σπιτιού και της οικογένειας που το κατοικεί. Φεύγοντας, μας χάρισε ρίγανη, σύκα και φρέσκους, κατακίτρινους κατιφέδες.

Είχα θελήσει να πάμε ίσα με τους Δολούς για να επισκεφτούμε ένα μοναστήρι, γνωστό για τους βραβευμένους και οικολόγους μοναχούς του. Δεν μπορέσαμε να μπούμε. Αλλά μπορέσαμε να φωτογραφίσουμε ένα από τα γαϊδουράκια που έχουν βρει καταφύγιο εκεί.

Και μετά τους Δολούς, βόλτα μέχρι τη Μάνη. Συγκεκριμένα, πήγαμε στον κόλπο του Φονέα. Ή μάλλον, μας πήγαν οι γονείς μου. Είμαι πολύ τυχερή που έχω την ευλογία να μου δωθεί ο χρόνος να μεγαλώσω και να ζουν και οι γονείς μου. Που σημαίνει ότι έχουμε τη χαρά να βρισκόμαστε ως ενήλικες, ως φίλοι και σύντροφοι. Όσο ωραίο είναι να αγαπάς τον γονιό που σε φροντίζει, τόσο ωραιότερο είναι να τον αγαπάς επειδή τον γουστάρεις και τον σέβεσαι ως άνθρωπο. Είμαι ένας τυχερός άνθρωπος.

τοιχογραφία στους βράχους του Φονέα

σπηλιά στη θάλασσα

ο ορίζοντας

οι γονείς μου στον Φονέα

κι άλλος ορίζοντας

πίκνικ

και ξανά

η φωτογραφία είναι κουνημένη, αλλά τόσο ωραία που δεν με νοιάζει

στην υγειά μας!

στην Καρδαμύλη

στην Καρδαμύλη ( ο μπαμπάς μου - εμπνευσμένος από τον Ζορμπά;;;; -ίσως)

Και φεύγοντας προς Αθήνα, ανεβήκαμε για λίγο στα Άνω Δολιανά, όπου μένουν οι φίλοι μας. Ήπιαμε ένα τσιπουράκι και γιορτάσαμε τη χαρά του μικρού Κωστή, ο οποίος έκανε για πρώτη φορά ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες!!!!! Wow!!!!!

Συμπέρασμα: η ζωή είναι ωραία!!!!!!

Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2012

Μέρα χωρίς αυτοκίνητο

Η Πανεπιστημίου στο κέντρο της Αθήνας ήταν σήμερα ένας άλλος δρόμος, πολύ διαφορετικός από εκείνον που διασχίζω κάθε μέρα για να πάω στη δουλειά μου. Ήταν ένας δρόμος χαράς, παιχνιδιού, κοινωνίας.

Ναι, η Αθήνα έχει πολλά προβλήματα, αλλά θα πρέπει να την φροντίσουμε όλοι εμείς, οι κάτοικοί της, όλοι εμείς μαζί. Πρώτα να την αγαπήσουμε. Και έπειτα να την θεωρήσουμε δικιά μας. Να αποκτήσουμε ουσιαστική σχέση μαζί της. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.

Ναι, όλοι αντιμετωπίζουμε πολλά προβλήματα, αλλά πρώτη φορά χόρεψα στους ρυθμούς των Encardia δίπλα σε έναν νεαρό με μάτια δακρυσμένα από την πρέζα. Πρώτη φορά μοιράστηκα μία τέτοια εμπειρία χαράς με έναν άνθρωπο τόσο μα τόσο πονεμένο. Ήταν ένα μικρό θαύμα.