Μαίρη Αλεξοπούλου

Αργύρης Χιόνης

2011-12-27T10:02:00.000+02:00

Είχα την χαρά να γνωρίσω τον Αργύρη μέσα από την γενναιοδωρία της ποίησης και της ζωής του. Όμορφος άντρας, ευτυχισμένος. Και σπουδαίος ποιητής! Πόσο σπουδαίος!

Έμαθα σήμερα πως έφυγε ανήμερα τα Χριστούγεννα. Θυμήθηκα αμέσως εκείνο που είχε φωνάξει δυνατά κάποτε κοιτώντας το χτήμα του στο Θροφαρί: "Φυσάρα, εσύ θα μας φας όλους."

Να είναι καλά.

"Υπάρχουν άλογα που συνεχίζουν να καλπάζουν ακόμα κι όταν είναι ξαπλωμένα στο γρασίδι."

(Είχα γράψει για τον Αργύρη Χιόνη αυτό)

μια πρόταση

2011-12-20T10:46:00.001+02:00

Η πρότασή μου (γι' αυτή και την επόμενη και την κάθε μας ζωή)
είναι οι στίχοι αυτοί του Λευτέρη Παπαδόπουλου (πόσο θα ήθελα να τους είχα γράψει...)

Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι
βγάλε από την πόρτα το κλειδί
το παιδί ξανάρχισε να παίζει
το κανάρι πάλι κελαηδεί

βάλε κι άλλη αγάπη στο τραπέζι
κάποιος πονεμένος θα βρεθεί
το παιδί ξανάρχισε να παίζει
το κανάρι πάλι κελαηδεί

Άνοιξε στο φως το παραθύρι
δέσε μια κορδέλα στα μαλλιά
βάλε το λουλούδι στο ποτήρι
να γεμίσει η κάμαρη ευωδιά

Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι
βγάλε από την πόρτα το κλειδί
το παιδί ξανάρχισε να παίζει
το κανάρι πάλι κελαηδεί

Ακούστε τους κι εδώ:
http://www.youtube.com/watch?v=1BUTLiDCTg0&feature=related

graphic poem

2011-12-16T11:08:00.002+02:00

(εμπνευσμένη από το "Βlankets" του Craig Thomson, τόλμησα να φτιάξω ένα πρωτόγονο κόμικ στριπ από ένα παλαιότερο ποίημά μου)

(πατήστε πάνω για μεγένθυση)

Οι λέξεις ξέρουν

2011-11-10T14:36:00.003+02:00

Οι λέξεις ξέρουν.
Το θηρίο που έτραφα
εκείνο που νόμιζα πως ήμουν
εκείνο που με οδηγούσε και με τρόμαζε
έχει πια χαθεί. Το ρούφηξε το φως.
Ήτανε τόσο εύκολο!
Τόσο σκοτάδι χάθηκε μεμιάς.
Μια σπιθαμή φωτός
ένας κόκκος
ήτανε αρκετός
να πάψει την φωνή του.
Δεν ξέρω πού πήγε ή αν υπάρχει πια.
Δεν ξέρω αν κοιμάται.
Αν υπομονετικό με περιμένει
να νιώσω πως του ξέφυγα απ΄τα αιχμηρά του δόντια
πως μπορώ να στέκομαι χωρίς αυτό
να είμαι.
Ξέρω μονάχα αυτό:
το φως.

Μια πράξη αγάπης

2011-11-10T13:54:00.004+02:00

Μια πράξη αγάπης.
Να μπαίνω στα ρούχα σου
να σε μυρίζω
να ξέρω πως
σ΄αυτόν τον χώρο κοιμήθηκες και
ήσουν να ξέρω τί τρως και πότε
και γιατί λες τώρα ή μετά την τάδε ιστορία.
Δεν μένει χρόνος να είμαστε ξένοι.
Δεν φτάνει να το αναβάλουμε για μετά μεθαύριο ή μίαν άλλη μέρα.
Δεν ξέρω πώς τολμάμε
να κάνουμε σχέδια
να αφήνουμε τη ζωή να περιμένει
πότε θα αποφασίσουμε να μπούμε στο παιχνίδι να παίξουμε κι εμείς.
Δεν ξέρω ποιος μας έμαθε ότι υπάρχει
αυτός ο χρόνος.

εκείνη η ώρα

2011-11-10T13:09:00.002+02:00

Κι ας έρθει η ώρα που
τα πόδια μου θα γίνουνε τροφή
τα χέρια μου το ίδιο και όλη όση είμαι.
Θα έχω κιόλας γίνει φως
πανάλαφρο και ήσυχο πολύ.
Θα έχω κιόλας αγαπήσει
τη ζωή αυτή και την επόμενη
θα έχω κιόλας δει
εσένα.
Θα έχουμε αγαπηθεί
που πάει να πει θα έχουμε
ένα πρόσωπο
θα έχουμε μιαν αλήθεια
όμορφη
σαν πρωινό φρέσκο και δροσερό
θα την έχουμε κρατήσει μαλακά στα τρυφερά μας χέρια
θα την έχουμε θάψει σε κάποιο χώμα
θα την έχουμε ποτίσει και φροντίσει
θα την έχουμε κάνει δική μας.
Κι ας έρθει εκείνη η ώρα.
Θα έχει η αγάπη
τον φόβο μου
νικήσει.

το σπίτι μας

2011-11-07T13:43:00.001+02:00

Το σπίτι μας θέλει να είναι σπίτι χαράς.
«Ελάτε, ελάτε», θέλει να λέει, «ελάτε, εδώ, μέσα».
Το σπίτι μας θέλει να μας χαμογελά.
Θέλει λουλούδια.
Πράσινα και μπλε, φαρδιά, πορτοκαλιά.
Θέλει το φαγητό ζεστό, μαγειρεμένο φρέσκο.
Και κρασί.
Θέλει όλην την μουσική και τον ήλιο
ολάκερο κι αυτόν.

Το σπίτι μας έβαλε αγγελία.

Άνοιξε και μας περιμένει.

μα-μά

2011-11-01T11:51:00.002+02:00

Όχι δεν
είναι
η κοιλιά μου
τάφος.
Μετράω τα τραγούδια που ήθελα να σου πω.
Ψάχνω να βρω πού έκανα το λάθος.
Ψάχνω να σε κοιτάξω να σε δω
να ξέρεις
ότι εγώ σε αγάπησα απ΄την αρχή.
«Μα-μά.»
Θα με έλεγες μα-μά και θα σε αγαπούσα.
Δεν πρόλαβες.
Δεν πρόλαβα.
Περιμένω να φτάσει
ο σωστός καιρός
να έρθω να σε βρω (εγώ και ο μπαμπάς σου)
και να σε πάρω αγκαλιά
και να σε μάθω να με λες
τραγουδιστά
μαμά.

28 Οκτωβρίου 2011

2011-10-28T08:29:00.000+03:00

Ένας κάποιος άνθρωπος.
Με μπλε ρούχο.
Με πόδια γυμνά, μπλε και αυτά.
Μάτια σκυφτά. Δεν ξέρω πια τί χρώμα.
Κάθεται κουρνιαχτός έξω από την Τράπεζα.
Χέρι απλωμένο.
Χέρι ζητά.
«Δες με! Υπάρχω. Είμαι κι εγώ ένας κάποιος.
Έλα εδώ. Πάρε με μιαν αγκαλιά.
Αγάπησέ με.»
Κουμπώνω πιο βαθιά το παλτό μου
κρατάω πιο σφιχτά την τσάντα μου
κρύβω πιο καλά τα δάκρυά μου.
Ξέρω πως Εσύ τον βλέπεις. Όπως και εμένα.
Και θυμώνω.
Με Εσένα. Με εμένα. Με με αυτόν.
Πόσο άσπρο είναι τούτο το φως. Και πόσο μαύρο. Και πώς να τολμώ να ζω;
Θα ξέρουμε άραγες ποτέ γιατί έγιναν όλα αυτά;

Δεν είναι δύσκολο να ονειρευτείς

2011-10-10T11:15:00.004+03:00

Δεν είναι δύσκολο να ονειρευτείς.
Βγάζεις ένα φύλλο χαρτί λευκό
παίρνεις ένα μολύβι, σκέφτεσαι
«τί θέλω;» και «ποιος είμαι;».
Φτιάχνεις καφέ, ή τσάι, ή κάτι που σ΄αρέσει
κι αρχίζεις να σημειώνεις στο χαρτί.
Μια λέξη, ίσως και δύο.
Ένα ταξίδι, ένα έρωτα, ένα βιβλίο.
Σβήνεις και ξαναγράφεις
σπουδές, μία δουλειά, ένα σπίτι.
Όχι, δεν είναι ετούτο που σου λείπει.
Μια μπύρα απ΄το ψυγείο.
Και ένα κομμάτι πίτα, από τη χθεσινή.
«Ωραία ήτανε. Με κολοκύθα.
Ωραία, φρέσκια, τραγανή.»
Πίνεις από την μπύρα και πιάνεις πάλι το χαρτί.
Θυμάσαι «το απόγευμα θα είμαστε μαζί».
Χαμογελάς σιωπηλά
και σταματάς
να γράφεις.

Είναι;

2011-10-04T10:35:00.005+03:00

Είμαι η Μαίρη.
Η Μαρία.
Η Μαριώ.
Είμαι η κόρη, η αδελφή, η ερωμένη
Είμαι και η ερώμενη.
Η χαρούμενη και η πενθούσα.
Η αληθινή και η ψεύτικη.
Η πιστή και η άπιστη.
Είμαι το αρνί.
Και ο λύκος.
Είμαι η φωτιά.
Και το νερό της.
Είμαι η ζωή και ο θάνατός της.
Είμαι το φως και το σκοτάδι του.
Είμαι εσύ και είμαι εγώ.
Είμαι η λευκή και είσαι ο μαύρος.
Είμαι η χοντρή και είσαι ο λεπτός.
Είμαι η έξυπνη και είσαι ο ανόητος.
Είμαι η βολεμένη και είσαι ο αβόλευτος.
Είμαι η παντρεμένη και είσαι ο μοναχός.
Είμαι ο θύτης και είσαι το θύμα.
Είμαι.
Είσαι.
Είναι.
Είμαστε.
Είσαστε.
Είναι;

η υπόσχεση

2011-09-21T14:11:00.002+03:00

Το σιωπηλό ταξίδι του Αβραάμ.

Τρεις ημέρες
μέχρι να ανέβει το βουνό.
Από την εντολή εώς το τέλος.
Τρεις ημέρες.

μαχαίρι
φωτιά
σκοινί

Δεν μίλησε στο παιδί.
Δεν μίλησε το παιδί.
Βέλαξε μόνον ο αμνός.

Κι επέστρεψαν στο σπίτι.

καλές διακοπές!!!

2011-08-03T18:07:00.000+03:00

Φεύγουμε σε λίγες μερούλες για διακοπές.

Είπα να αυτοφωτογραφηθώ τώρα που δεν έχω μαυρίσει ακόμα (χε-χε-χε)

Όταν γυρίσω, θα είμαι στολισμένη με το μαύρισμα του αστακού (ουουουου...)

το κολιέ μου από την υπέροχη elina

Νιώθω ευλογημένη.

για τον άντρα μου

τους γονείς

τα αδέλφια μου

τους φίλους μου

την τέχνη

τα ταξίδια

τα βράδια

τις ημέρες

τα χρώματα

τις μουσικές

την αλήθεια

το φως

τον Θεό μας.

Καλά να είμαστε.

ανατρέφοντας ένα κορίτσι

2011-08-02T16:55:00.000+03:00

(το παραπάνω φόρεμα είναι φτιάγμενο από την Shona Cole)

ένας Λάζαρος

2011-07-28T19:53:00.000+03:00

Ο Χριστός κραυγάζει με φωνή δυνατή:
"Λάζαρε, έλα έξω!"
και ευθύς ο Λάζαρος έρχεται.

Τα πρόβατα του ποιμένα ακούν και αναγνωρίζουν τη φωνή Του. Λαχταρούν γι΄αυτήν, ησυχάζουν μ' αυτήν και υπακούουν σ' αυτήν. Ο Χριστός καλεί να εγκαταλείψουμε τον τάφο, και να ζήσουμε. Είναι υπέροχο αυτό. Αδιανόητο. Τρελό. Παράλογο. Είναι θαυματουργό.

Μοιάζει να είναι κάτι που όλοι θα επιθυμούσαμε, αυτή η κίνηση προς τη ζωή. Κι όμως πρόκειται για κίνηση που απορρίπτουμε. Λέμε "όχι, όχι, σε ευχαριστώ, καλά είμαι κι εδώ, στον τάφο μου". Η κίνηση προς τη ζωή είναι επίπονη. Μας είναι πιο εύκολο να παραμένουμε γραπωμένοι στον οικείο μας θάνατο.

Επιμένουμε να επιλέγουμε το σκοτάδι από το φως. Είναι λες και το σκοτάδι αυτό μας δίνει ταυτότητα, ουσία, νόημα. Λες και είναι σχεδόν αμαρτία το φως. Λες και δεν το αξίζουμε. Ή ίσως να φοβόμαστε εκείνο που θα αντικρύσουμε αν τολμήσουμε να αφεθούμε στο φως.

Καλά κάνουμε και φοβόμαστε. Είναι τρομακτικό να δει ο άνθρωπος (σε όλες τις μυθολογίες εκείνος που βλέπει τιμωρείται). Εκτός κι αν γνωρίζουμε ότι εκεί -στο φως- μας περιμένει κάποιος που μας αγαπά, κάποιος που μας έχει αγαπήσει από την αρχή του χρόνου, πριν ακόμα γεννηθούμε. Και κάποιος που θέλει τόσο μα τόσο πολύ να συνεχίσει να μας αγαπά για πάντα. Αρκεί να Του το επιτρέψουμε. Αρκεί να μην φοβηθούμε.

(σκέψεις σκόρπιες των περασμένων ημερών)

σημείο

2011-07-20T13:13:00.001+03:00

Σηκωνόμαστε από το κρεβάτι μας και είμαστε μαζί:
εσύ κι εγώ. Ξυπνάμε
νυσταγμένοι (όπως θα είμαστε για πολλές ώρες ακόμα)
πλενόμαστε, ντυνόμαστε μηχανικά
και φεύγουμε να ξεκινήσουμε τη μέρα.
Στη μια μεριά της πόλης εσύ, στην άλλη εγώ.
Μας περιμένουν πολύ σημαντικές δουλειές
έργο απαραίτητο προς παράδοση
μας περιμένει ο έξω κόσμος.
Χτίζεται τότε ένας ανάμεσά μας χώρος.
Βουή, σκόνη, καυσαέριο, αυτοκίνητα,
ατυχήματα, γλέντια, σπίτια, δρόμοι,
τσακωμοί, κουβέντες, φιλίες, κάτι, ..., κάτι, κι άλλα, κι άλλα.
Τον χώρο αυτό διασχίζει μία γραμμή ευθεία, σταθερή
ενώνοντας αδιάλειπτα το σημείο «εσύ» με το σημείο «εγώ».
Το κάνει αυτό ακούραστα μέχρι
να λήξει το ωράριο
να μου τηλεφωνήσεις ότι έρχεσαι να με πάρεις
να σε δω να φτάνεις
να κοιταχτούμε
να φιληθούμε
να γίνουνε ο χώρος κι η γραμμή
σημείο.

nienie

2011-04-16T10:55:00.003+03:00

Το Πάσχα φτάνει σιγά-σιγά. Φέρνει μαζί του τον πόνο του σταυρού, αλλά και τη χαρά της Ανάστασης. (Δεν μπορεί παρά να είναι θεική σοφία, αυτά τα δύο να βρίσκονται τόσο κοντά το ένα στο άλλο.)

Σκέφτομαι τους ανθρώπους που γνωρίζω, και που κουβαλούν κι αυτοί κάποιον πολύ βαρύ σταυρό, προσευχόμενοι να τους δίνεται η χαρά της ανάστασης. Είμαι τυχερή (ή και άτυχη;), γιατί οι άνθρωποι της ζωής μου έχουν να αντιμετωπίσουν μάλλον καθημερινά, ταπεινά προβλήματα. Έχω ωστόσο έναν άνθρωπο στην online ζωή μου, που τον θαυμάζω για τον τρόπο που σηκώνει νύχτα-μέρα το σταυρό του. Αυτός ο άνθρωπος, αυτή η γυναίκα είναι η Stephanie Nielson.

H Stephanie είναι γνωστή στον χώρο των bloggers με το όνομα nienie. Αυτό το όμορφο κορίτσι, με την υπέροχη οικογένεια ενός αγαπημένου συζύγου και 4 παιδιών, ζούσε μία ήσυχη, καθημερινή ζωή (όμοια με την μέτρια ζωή του καθενός μας).

Τον Αύγουστο του 2008, η nienie και ο σύζυγός της, αποφάσισαν να δεχτούν την πρόταση ενός φίλου τους και να πάνε γία μία σύντομη πτήση με ένα μικρό, εκπαιδευτικό αεροπλάνο. Το αεροπλάνο έπεσε. Έπιασε φωτιά. Ο φίλος τους πέθανε έπειτα από μία ημέρα. Ο σύζυγος της nienie έπαθε εγκαύματα στο 30% του κορμιού του, κι αυτή στο 85%.

Η ανάρρωση ήταν επίπονη (δεν μπορώ καν να φανταστώ τον πόνο) και μακροχρόνια. Η nienie ήταν αρκετούς μήνες σε κατάσταση κωματώδη. Και από τη στιγμή που κατάφερε να ανεβεί τον Γολγοθά και να ανοίξει τα μάτια της, ζει με το παραμορφωμένο πρόσωπό της, με τη γνώση ότι θα περάσει όλη τη ζωή της κάνοντας συνεχώς εγχειρήσεις αποκατάστασης, αλλά και με τη διαπίστωση ότι ΝΑΙ είναι ζωντανή.

Το blog της το διαβάζουν σχεδόν 5.000.000 άνθρωποι καθημερινώς. Όχι από περιέργεια, αλλά από αγάπη. Γιατί αυτή η όμορφη ψυχή είναι γεμάτη αγάπη. Και καλωσύνη. Και ευγένεια. Και ειλικρίνεια.

Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που πονά τόσο πολύ να έχει περίσσευμα ζωής να μου χαρίσει; Προσεύχομαι να είναι καλά. Προσεύχομαι να είναι πάντα τόσο όμορφη όσο είναι τώρα.

η καλή βροχή

2011-04-14T09:20:00.000+03:00

βρέχει σήμερα.

φτάνει στ' αληθινά το Πάσχα.

μα θα αναστηθείς.

που σημαίνει ότι όλα θα είναι σωστά και πάλι.

αποκατεστημένα.

θα είμαι κι εγώ εκεί;

θα το τολμήσω;

θα σ΄αγαπώ μέχρι το τέλος μου;

βρέχει σήμερα.

έμεινα στο σπίτι.

να ησυχάσω.

να σκεφτώ.

να ζήσω κάποιες ώρες μέσα στη σιωπή.

είναι ωφέλιμη ετούτη η σιωπή.

με κάνει να κοιτάζω εκεί που δεν τολμώ.

κι έχω καλό βοηθό στο κοίταγμα αυτό.

που πάει να πει πως θεραπεύομαι

(σιγά-σιγά, αλλά γεμάτη ελπίδα).

βρέχει σήμερα.

καλή βροχή.

πάλι θα μυρίζουνε οι νερατζιές, όταν θα βγω στο δρόμο.

η μανία με την άνοιξη

2011-04-12T19:55:00.001+03:00

Σας έφτασε η άνοιξη;
Ήρθε ίσα με τα μέρη σας;
Εδώ ναι η άνοιξη έχει ανθίσει για τα καλά.
Μέχρι και οι αγριομαργαρίτες που μάζεψα
ανοίγουν τα μπουμπούκια τους και
ρίχνουν τη γύρη στο τραπεζάκι του σαλονιού μας,
προσπαθώντας να πολλαπλασιαστούν,
να φτιάξουν κι άλλη κι άλλη ομορφιά.
Φτάνει το Πάσχα και ξάφνου νιώθω ότι
θέλω να πάω να αγοράσω
ένα καινούριο, λουλουδάτο, πασχαλινό φόρεμα και
μία λευκή ζακέτα.
Να πάρω και καινούρια παπούτσια και
να βάλω κορδέλα στα μαλλιά.
Θέλω να γίνω ξανά κοριτσάκι.
Θέλω να χαίρομαι ξανά σαν να ήμουν κοριτσάκι.
Και να πάρω τον αγαπημένο μου από το χέρι και
να περάσουμε τις σχολικές μας διακοπές αγκαλιά.
Να λιαζόμαστε σαν τα γατιά.

Υ.Σ. όχι, δεν ζω στον κόσμο μου. Ξέρω για την Ιαπωνία και τη Λιβύη και το μνημόνιο και όλα αυτά. Αλλά η Βόρεια Μιακία είναι το δικό μας το νησί. Δεν θα αφήσουμε κανέναν να εισβάλλει. Γι΄αυτό προσεύχομαι μέρα και νύχτα.

Lila και ηλιοτροπισμού συνέχεια

2011-04-05T18:44:00.000+03:00

Σήμερα έχω την τιμή να συμμετέχω σε μία σκυταλοδρομία καλλιτεχνών,

με στόχο να σας γνωρίσουμε τη Lila και

να γνωστοποίησουμε την ιδιαίτερη κατάσταση της ζωής αυτού του υπέροχου κοριτσιού.

Δυστυχώς, θα πρέπει να είστε αγγλόφωνοι για να διαβάσετε το σχετικό post μου.

Σε κάθε περίπτωση, θα το βρείτε εδώ.

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Σε συνέχεια του προηγούμενου post περί ηλιοτροπισμού,

αναρτώ μερικές φωτογραφίες από την εκδρομή μας στο Λαύριο.

(πώς θα πηγαίνουμε αν φτιαχτεί ο ΧΥΤΑ;;)

προς τον ήλιο

2011-04-03T11:14:00.001+03:00

Κυριακή πρωί. Επιτέλους φάνηκε λιγάκι ο ήλιος! Πω, πω, σκέφτομαι καμιά φορά πώς κι αν θα μπορούσα να ζω σε μια χώρα χωρίς ήλιο. Ναι, βρε παιδί μου, μας λένε οι στατιστικές ότι στη Δανία είναι όλα οργανωμένα κλπ, αλλά πού είναι ο ηλιάκος; Βέβαια, πρέπει να βγαίνεις από το διαμέρισμά σου για να τον χαρείς τον ήλιο. Να πας μια βόλτα, ή έστω στο μπλακονάκι σου, να κάτσεις ήσυχα, ήρεμα, να σκεφτείς, να θυμηθείς, να προσευχηθείς, να γαληνέψεις. Αν δεν τον κοιτάξεις τον ήλιο, αν δεν του δωθείς ολόψυχα, πώς να σε κοιτάξει κι αυτός; Όλα είναι σχέση. Όλα είναι έρωτας. Όλα είναι κοινωνία. Αλλιώς δεν είναι, αλλιώς δεν υπάρχουν, δεν έχουν ουσία και υπόσταση.

Διαβάζω τη "Λωξάντρα" και γεμίζει το κορμί μου γεύσεις, μυρωδιές. Χέρια γερά, πλατιά, γεμάτα ζωή κι αλήθεια. Πώς δεν το είχα βρει αυτό το κείμενο; Έχω διαβάσει τόσα και τόσα βιβλία, αλλά αυτά τα πιο ταπεινά (;) κείμενα δεν τα έχω διαβάσει. Η ίδια η Ιορδανίδη έλεγε ότι δεν είναι διανοούμενη. Ίσως αυτό να μου αρέσει: το μη διανοοούμενο. Χορτάσαμε άδεια διανόηση. Ό,τι δεν δίνει ζωή, δεν το χρειαζόμαστε πια.

Στο μπαλκόνι μας η γαρυφαλλιά έχει τεντωθεί, έχει αναστηθεί, έχει βγει από τα κάγκελα, έχει στραφεί ολόκληρη στον ήλιο. Γιατί δεν μπορούμε κι εμείς, οι άνθρωποι, να το κάνουμε αυτό; Γιατί χάνουμε τόση από τη ζωή μας στο σκοτάδι;

Ντύνομαι τις φόρμες μου, παίρνω τον αγαπημένο μου και βουρ για βόλτα στον ήλιο!!!! Καλή μας Κυριακή.

2011-04-02T11:41:00.000+03:00

χαρτί και ακρυλικά σε καμβά

2011-03-30T18:39:00.000+03:00

δύο

2011-03-28T19:16:00.000+03:00

αθανασία ΙΙ

2011-03-26T08:52:00.002+02:00

άνοιξη

2011-03-23T19:22:00.002+02:00

μία ποδηλατάδα για την αρχή της άνοιξης

2011-03-21T17:30:00.000+02:00

στο μαγαζί

2011-03-19T09:12:00.002+02:00

Υπέροχα ηλιόλουστο σαββατιάτικο πρωινό και είπα να κάνω μερικές δουλειές πριν να ξεκινήσει το σαββατοκύριακό μου. Ανέβασα μερικά ακόμα προϊόντα.

(διαθέσιμα στο μαγαζί)

Για όποιον ζει στην Ελλάδα και πιθανώς ενδιαφέρεται για κάποια από τις δημιουργίες μου, παρακαλώ να επικοινωνήσει μαζί μου μέσω μέιλ.

Επίσης, σκέφτομαι να αρχίσω να πουλάω και prints των πινάκων που φτιάχνω. Ποιον από τους αναρτημένους πίνακές μου θα διαλέγατε εσείς;

Σας ευχαριστώ πολύ για όλη τη βοήθεια και τη στήριξη.
Καλή συνέχεια σε όλες τις δημιουργικές περιπέτειες όλων μας.

Πάω να αρχίσω το σαββατοκύριακό μου!!!!

μαζί

2011-03-17T13:39:00.000+02:00

etsy - εγκαίνια

2011-03-16T11:11:00.000+02:00

Και λοιπόν αποφάσισα ότι έφτασε ο καιρός να δοκιμάσω να πουλήσω τα χειροτεχνήματά μου. Σήμερα άνοιξε επισήμως το μαγαζί μου στο etsy! Γιούπι! Ελάτε για τα εγκαίνια στο mairigoround.

Αισθάνομαι χαρούμενη και κάπως «κάπως». Παρακαλώ, ευχηθείτε μου καλή τύχη σ’ αυτή τη νέα περιπέτεια.

thinking about you

2011-03-14T16:43:00.000+02:00

δέντρο

2011-03-13T10:05:00.000+02:00

φώτισε τον κόσμο

2011-03-11T19:23:00.000+02:00

Ακόμα και μετά από τόσα χρόνια,

ο Ήλιος δεν λέει ποτέ

στη Γη

"μου χρωστάς".

Δες τί κάνει

μια τέτοια Αγάπη-

φωτίζει

ολόκληρο

τον κόσμο.

Χαφίζ

(πέρσης ποιητής του 14ου αιώνα)

φώτισε τον κόσμο με αγάπη

Προειδοποίηση - για το Illustration Friday

2011-03-09T16:58:00.002+02:00

Το θέμα του Illustration Friday αυτής της εβδομάδας είναι WARNING (προειδοποίηση).

Και αυτό είναι το σχέδιο που έφτιαξα.

ΠΡΟΣΟΧΗ!
Εισέρχεστε σε περιοχή
αληθινής αγάπης,
Κινηθείτε με δική σας ευθύνη.

Αλλαγή και πίστη (ένα μακρύ post)

2011-03-08T18:17:00.000+02:00

Πολύ συχνά χάνω την ισορροπία μου. Τί σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι τα συναισθήματά μου πάνε πάνω-κάτω. Αυτό που ήταν σημαντικό και επείγον χθες δεν είναι πια. Αυτή που ήμουν δεν είναι αυτή που είμαι. Λοιπόν, ποια είμαι; Πώς μπορώ να βεβαιωθώ ότι αυτό που αισθάνομαι σήμερα είναι αληθινό; Πώς μπορώ να ξέρω;

Καταλαβαίνετε τί εννοώ; Αισθάνεστε κι εσείς ποτέ να χάνεστε έτσι; Ή μάλλον όχι πραγματικά να "χάνεστε", αλλά κυρίως σαν να βρίσκεστε σε μια γκρίζα ζώνη. Να γνωρίσετε ότι δεν θέλετε να επιστρέψετε στο παρελθόν, αλλά ότι εκεί ήσασταν τουλάχιστον ασφαλείς και ζούσατε σε ένα οικείο περιβάλλον, έστω κι αν δεν ήσασταν πραγματικά ευτυχισμένοι. Ξέρετε επίσης ότι θέλετε να προχωρήσετε προς στο μέλλον, χωρίς όμως να ξέρετε πραγματικά τι είναι το μέλλον αυτό, τί σας περιμένει στο μέλλον αυτό ή πώς να προχωρήσετε για να το προσεγγίσετε. Και, ναι, τελικά δεν ξέρετε αν αυτό το αόριστο και άγνωστο μέλλον θα σας κάνει λίγο πιο χαρούμενους.

Πολλά ερωτήματα! Πώς μπορώ να τα ξεπεράσω; Πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε τον φόβο και την αμφιβολία; Ξέρω ότι είμαι ένα δημιουργικό ον και ότι μου αρέσει να ρισκάρω. Αλλά είμαι επίσης και άνθρωπος που σκέφτεται και ζυγιάζει τα πάντα ξανά και ξανά και ξανά. Αλλά, ω ναι, είμαι επίσης ανυπόμονη (δεν είμαι καλή στο να περιμένω - μην ανησυχείτε, προσπαθώ να βελτιωθώ).

Οπότε, ποια είναι η κινητήρια δύναμη που με/μας οδηγεί προς τα εμπρός; Η απάντησή μου είναι η εξής: η πίστη.

Ναι, αλλά, πίστη σε τί; Πίστη ότι όλα θα πάνε καλά, ότι όλα θα συμβούν με τον πιο ωφέλιμο τρόπο. Ίσως όχι με τον τρόπο που είχα φανταστεί και επιθυμούσα, ίσως όχι στον χρόνο που είχα θελήσει και ελπίσει, αλλά όλα θα πάνε καλά. Πίστη στο Θεό και στον τρόπο που ο καθένας μας καλείται να πορευθεί. Είμαστε σε μια πορεία. Είμαστε ταξιδιώτες. Δεν μπορούμε να μείνουμε στάσιμοι. Η στασιμότητα δεν είναι στα μέτρα μας, όχι αν θέλουμε να είμαστε πρόσωπα και να ζούμε μια πλήρη ζωή.

«εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσιν και περισσόν έχωσιν»

Κατά Ιωάννην 10:10

Υ.Σ. Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα συλλογιζόμουν το τριήμερο στον Παλαιό Παντελεήμονα στον Όλυμπο.

Με τόση πολλή ομίχλη αισθανόμουν λες και ήμουν σε θρίλερ.

(για να μην νομίσετε ότι είμαι και πολύ σοβαρό άτομο :))))

Υπήρχαν και όμορφα φυτά.

Και έργα τέχνης.

Και δική μου τέχνη.

και όλα αυτά ακούγοντας την υπέροχη Priscilla Ahn .

Barcelona

2011-03-03T19:11:00.000+02:00

Συνεχίζω να δοκιμάζω διαφορετικούς τρόπους και μέσα. Θυμήθηκα λοιπόν τις μέρες και νύχτες που πέρασα στη Βαρκελώνη, κι έφτιαξα αυτόν τον μικροσκοπικό πίνακα. Όποιος δεν έχει πάει στην υπέροχη Βαρκελώνη πρέπει να πάει αμέσως!!!! Είναι καταπληκτική πόλη. Με τόση ενέργεια και χαρά.. Ααααα... τέλεια....

Barcelona

ονειρεύεται πράσινο

2011-03-02T19:12:00.002+02:00

Ο κύριος Εγκ έχει υψοφοβία

2011-03-01T20:02:00.000+02:00

Θόντο ο 2ος, Μπένυ και Λόλα

2011-02-27T08:24:00.004+02:00

Μπορούν μία αρκούδα, ένα ελεφαντάκι κι ένα αγγελάκι να είναι φίλοι;

Μα και φυσικά μπορούν. Γιατί όχι;

από αριστερά: Θόντο ο 2ος, Μπένυ και Λόλα

Λόλα

Θόντο ο 2ος και Μπένυ

σμήνος

2011-02-26T09:26:00.000+02:00

Μαι βροχερή ημέρα στην Αθήνα.

Μια κατάλληλη ημέρα να μείνεις στο σπίτι και

να ζωγραφίσεις για το Illustration Friday (http://illustrationfriday.com/).

Μία χαρούμενη ημέρα.

ακρυλικά σε χαρτί

decoupage σε χειροποίητα πιατάκια

2011-02-24T16:43:00.001+02:00

Ο κύριος Εγκ αγαπάει τα βιβλία του

2011-02-22T19:20:00.000+02:00

ο κίτρινος ελέφαντας και η Βάσω

2011-02-20T11:00:00.000+02:00

Ο κίτρινος ελέφαντας είναι ένα μικρό ζώο που φέρνει πάρα πολύ μεγάλη τύχη σε όποιον τον έχει (στην καρδιά του). Είναι δύσκολο να κρατήσεις ζωντανό τον κίτρινο ελέφαντα. Θέλει καθημερινή αγάπη και φροντίδα και σκέψη και γέλιο - πολύ γέλιο. Αν αποφασίσεις να του δωθείς, αν τον κρατήσεις φρέσκο και ζωηρό, τότε θα σε ανταμείψει πλουσιοπάροχα. Ο κίτρινος ελέφαντας φτιάχτηκε για σένα. Μην τον φοβηθείς.

πήλινος ελέφαντάς ζωγραφισμένος με ακρυλικά

Η καημένη η Βάσω, απ΄την άλλη, δεν είναι και τόσο τυχερή.
Αν και μπορεί να είναι. Μπορεί κάτι να με μαθαίνει και να μου δείχνει.
Την αγαπάω τη Βάσω μου.

μία πολύ πρώτη προσπάθεια να "πω" ένα διήγημά μου και μέσα από εικόνες

Ο Άλφρεντ και η Λούσυ

2011-02-18T17:05:00.000+02:00

Να μας φυλάει

2011-02-15T17:46:00.000+02:00

πήλινο αγγελάκι βαμμένο με ακρυλικά

Ονειρολόγιο

2011-02-14T17:12:00.000+02:00

Το σαββατοκύριακο είχαμε πάει στα Άνω Δολιανά Αρκαδίας. Πάμε 2-3 φορές τον χρόνο, για να αδειάσουμε τις μπαταρίες μας από Αθήνα και να τις γεμίσουμε με χαρά. Βασικότατο μέρος του γεμίσματος αυτού είναι η Βίκυ και ο Γιώργος. Πρόκειται για δύο υπέροχους ανθρώπους και δημιουργούς. Αλλά, κυρίως, πρόκειται για δύο υπέεεεεεεεεεεεεεεεεροχους φίλους. Είμαι περήφανη να τους φέρω στην καρδιά μου.

Η Βίκυ και ο Γιώργος είναι από εκείνους τους «τρελούς» που πριν από λίγα χρόνια άφησαν την Αθήνα, συναντήθηκαν στην Τρίπολη, ερωτεύτηκαν, πήγαν στα Άνω Δολιανά, όπου έφτιαξαν:

- δύο παιδιά (τον Κωστή και τον –προς ώρας- Tazούλη)
- ένα ωραίο καφενείο
- ένα θαυμάσιο εργαστήρι.

Το καφενείο τους ονομάζεται ΟΝΕΙΡΟΛΟΓΙΟ. Και το εργαστήρι τους ΜΗΝ ΠΕΤΑΞΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ. Στο καφενείο θα πιείτε ωραίους καφέδες και ρακόμελα και τα φάτε και τέλεια μεζεδάκια, καστανοκαρυδόπιτα και κρέπα σοκολάτα. Στο εργαστήρι θα αγοράσετε όμορφα, αστεία, έξυπνα έργα, φτιαγμένα με την τεχνική του decoupage. Κυρίως, όμως, θα αγαπήσετε την καταπληκτική αυτή οικογένεια.

Κάποιοι άνθρωποι είναι φάροι στον βίο μου. Αυτοί οι άνθρωποι σίγουρα ανήκουν στην εν λόγω κατηγορία. Σας αγαπάω, παιδάκια!!!!!

Δείτε για το «Ονειρολόγιο» και το «Μην πετάξεις τίποτα»:
ΣΚΑΙ – «Γυρίσματα»: http://www.skai.gr/player/TV/?MMID=205963

in αγροτουρισμός: http://agro.in.gr/breaks/article/?aid=1231077145

Βρείτε τους και στο facebook:

http://el-gr.facebook.com/people/Oneirologio-Ano-Doliana/1655014784

ο κύριος Εγκ έχει γενέθλια

2011-02-11T07:41:00.000+02:00

Δεν είναι τα γενέθλιά μου, αλλά είναι τα γενέθλια του κυρίου Εγκ. Χρόνια πολλά, κύριε Εγκ!!!

Ωστόσο θα μπορούσε να ήταν και τα δικά μου γενέθλια, μιας και ξανα-γεννιόμαστε κάθε φορά που αρχίζουμε να βαδίζουμε έναν καινούριο δρόμο. Σκέφτομαι πόσους καινούριους δρόμους έχω βαδίσει. Κάθε φορά που νομίζω ότι έχω φτάσει κάπου, διαπιστώνω ότι, όχι, αυτό δεν είναι το τέλος, αυτός δεν είναι ο τόπος όπου θα βρίσκομαι για την υπόλοιπη ζωή μου, αυτό το "φτάσιμο" είναι προσωρινό. Οπότε, γιούπι!!!!, έχω κι εγώ γενέθλια σήμερα, όπως ακριβώς και ο εικονισμένος Τόμας.

Μιας και έχω γενέθλια, σκέφτηκα το πού θα ήθελα να βρίσκομαι μετά από 3 τρία χρόνια (Θεού θέλοντος), τί θέλω να έχω αποβάλλει, από τί καλούμαι να έχω απαλλαχθεί. Αυτό είναι, λοιπόν, το τριετές μου σχέδιο:

Το τριετές σχέδιο

• να γίνω fulltime δημιουργός
• να φτιάξουμε το μαγαζί μας
• να ζούμε σε ένα όμορφο, μικρό σπίτι, να έχουμε δέντρα, έναν κήπο στο πίσω μέρος όπου θα καθόμαστε και θα μιλάμε θα μιλάμε θα μιλάμε και θα φιλάμε θα φιλάμε θα φιλάμε
• να ζούμε μία απλή και ταπεινή καθημερινότητα, γεμάτη ζωή, αγάπη, μάθηση
• να ανήκω σε μια καλλιτεχνική κοινότητα
• να αγαπάω τον Γ. μου

Λέτε να μπορούν να όνειρα να βγουν αληθινά;

(αυτό το post είναι εμπνευσμένο από την blogger http://www.chubbybroccoli.com/ )

Ο κύριος Εγκ στη φύση, αλλά και "απελευθερωμένος"

2011-02-08T16:58:00.000+02:00

ακρυλικά σε πήλινο πλακάκι

ο κύριος Εγκ

το κόκκινο κουτί

2011-02-07T11:20:00.001+02:00

Τα ξύλινα κουτάκια ήταν η πρώτη ύλη για τις μπουμπουνιέρες που έφτιαξα για το γάμο μου με τον Γ. Μου περίσσεψαν κάποια, οπότε σκέφτηκα να δοκιμάσω να τα χρησιμοποιήσω ως επιφάνειες όπου θα κάνω ζωγραφικές δοκιμές. Κι έτσι ξεκίνησα να ζωγραφίζω.

Είναι καταπληκτικό το πώς η κάθε μία ιδέα οδηγεί σε μία επόμενη. Και περνούν οι μέρες και οι μήνες. Ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι το μυαλό σου είναι συνέχεια στραμμένο σ΄αυτή τη δημιουργική ζωή.

Πώς μπορώ να χρησιμοποιήσω πιο ωφέλιμα τα δώρα που μου δώθηκαν; Ακόμα κι αν όλα -μα όλα- στη ζωή μου είναι θέλημα Άλλου, τί πρέπει να κάνω εγώ για να ζήσω πληρέστερα την προσωπική ζωή που καλούμαι να ζήσω; Ο καθένας μας διακονεί σε τούτην τη γη με τον δικό του τρόπο. Δεν είμαστε όλοι φτιαγμένοι ίδιοι.

Διαπιστώνω ότι εκείνο που μου δίνει χαρά, που με οδηγεί σε μία σχέση ευγνωμοσύνης, εκείνο που με οδηγεί να προσεύχομαι και να πιστεύω είναι η δημιουργία. Όχι απαραίτητα η δημιουργία κάτι σπουδαίου. Αλλά η προσωπική δημιουργία. Αυτό είναι το διακόνημά μου. Μακάρι να μου δωθεί να δημιουργήσω τις συνθήκες ώστε να το βιώσω στην πληρότητά του.

δείτε και εδώ : http://www.flickr.com/photos/mairialexopoulou

Παρουσιάζοντας τον κύριο Τόμας Εγκ

2011-02-04T18:28:00.000+02:00

ακρυλικά σε πλακάκι από πηλό

Σ' αυτήν την ανάρτηση σας παρουσιάζω τον κύριο Τόμας Εγκ. Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να ξέρετε για τον κύριο Εγκ είναι ότι είναι ερωτευμένος. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο πρόσωπο με το οποίο είναι ερωτευμένος. Όχι, φοβάμαι πως δεν υπάρχει. Η υπόθεση με τον κύριο Εγκ είναι πιο περίπλοκη: ο κύριος Εγκ είναι ερωτευμένος με τον έρωτα. Είναι ερωτευμένος με τη ζωή, και με την αναζήτηση της χαράς. Ο κύριος Εγκ απλώς αγαπά να αγαπά.

το εργαστήρι μου

2011-02-01T17:50:00.000+02:00

Είπα να αναρτήσω μερικές φωτογραφίες από τη "βιτρίνα" του εργαστηρίου μου. Εδώ κρατάω τακτοποιημένα μερικά έργα μου, για να τα βλέπω και να χαμογελώ και να παίρνω θάρρος να συνεχίζω να δημιουργώ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά για κάποιον λόγο είναι πιο όμορφα έτσι μαζεμένα. Τί λέτε κι εσείς;

Υ.Σ. Μήπως πρέπει να γίνω λίγο πιο ομιλητική στο blog μου; Χμμμμμ...

ένα μουσείο και άλλα πολλά

2011-01-30T11:06:00.004+02:00

Τί κάνεις όταν η ημέρα είναι βροχερή και κρύα; Πας στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας (http://www.gnhm.gr/ ) και φωτογραφίζεις πεταλούδες και κοχύλια.

Και μετά γυρίζεις στο σπίτι, μαγειρεύεις κάτι ζεστό και ευφάνταστο (απάκι, κους-κους, καγιανά) και ζωγραφίζεις παράξενους χαρακτήρες εμπνευσμένη από τη Marisa (http://creativethursday.typepad.com/ )

It was on that day she first wore her green boots

Mr. Thomas Owl is kindly waiting for the bus.

Κι έτσι ξέρεις ότι μόλις έχεις περάσεις μια υπέεεεεροχη ημέρα....!!!!!!!

Σου δίνω την καρδιά μου

2011-01-29T09:37:00.001+02:00

Μερικές φορές νομίζω ότι είμαι τρελή. Το μυαλό μου είναι πιο γρήγορο από εμένα, όλο κάτι σκέφτεται, όλο κάτι ψάχνει και αναζητά, όλο και κάποια καινούρια ιδέα έχει. Από τότε που άρχισα να ασχολούμαι με τα εικαστικά κάθε καινούρια τεχνική που ανακαλύπτω μου μοιάζει ενδιαφέρουσα και θέλω να πειραματιστώ μαζί της. Ίσως βέβαια αυτό να είναι το φυσιολογικό για κάθε άνθρωπο που κάνει κάτι με πάθος από την καρδιά του. Δοκιμάζεις διάφορους τρόπους ψάχνοντας να βρεις τον δικό σου, εκείνον που ίσως θα γίνει χαρακτηριστικός σου και προσωπικός σου. Από την άλλη βέβαια, το πρόσωπό μας αλλάζει καθώς περνά ο χρόνος.Που σημαίνει ότι ίσως και η φωνή μας να αλλάζει. Εξάλλου θαυμάζω εκείνους τους ανθρώπους που δεν βολεύονται ποτέ στις ευκολίες τους, δεν θεωρούν ποτέ τον τωρινό τόπο ζωής και δράσης τους ως μελλοντικό. Πρόκειται για ανθρώπους που πειραματιζόταν μέχρι τα βαθιά τους γεράματα. Ο πειραματισμός και η μαθητεία κρατούν τον άνθρωπο ζωντανό.

Προχθές, λοιπόν, ψαχούλευα διάφορα blogs στο internet και σκέφτηκα «πηλός!». Πρόκειται για ένα υλικό που δεν είχα δοκιμάσει ποτέ. Οπότε είπα, γιατί όχι, πήγα, αγόρασα την πρώτη ύλη και να ‘μαι να κρατώ σήμερα στα χέρια μου το πρώτο μου μικρό αγαλματίδιο. Το ονόμασα «Σου δίνω την καρδιά μου». Ω, ναι!

(Σημείωση: ανακάλυψα ότι μου αρέσει πολύ ο πηλός. Έπεται συνέχεια, λοιπόν.)

(Και εδώ: http://www.flickr.com/photos/mairialexopoulou)

τόσο απλά!

2011-01-27T18:48:00.001+02:00

Σ' αγαπώ...

και εδώ: http://www.flickr.com/photos/mairialexopoulou

come away with me

2011-01-26T19:05:00.000+02:00

(με έμπνευση την Kelly Rae Roberts)

μια λεμονιά (και ένας παραφρασμένος Καζαντζάκης)

2011-01-24T17:31:00.000+02:00

Έχουμε την τύχη να μένουμε στον 3ο όροφο μιας αθηναϊκής πολυκατοικίας από εκείνες τις γνωστές τις γκρίζες και απρόσωπες. Η τύχη βρίσκεται στο γεγονός ότι απέναντί μας είναι ένα παλιό διόροφο σπίτι. Από το μπαλκόνι μας βλέπουμε την ταράτσα του σπιτιού αυτού, η οποία έχει μετατραπεί σε άκρως φροντισμένο κήπο από τον ιδιοκτήτη της.

Καθόμουν, λοιπόν, και τον χάζευα τον όμορφο τον κήπο. Γεμάτος χρώμα και χαρά, φυτά, λουλούδια, πέργκολες. Και μια υπέροχη λεμονιά φυτεμένη σε βαρέλι, ολοφώτιστη. Την κοίταζα που ήταν τόσο ζωντανή μέσα σ' αυτήν την τόσο σφιχτή πόλη.

Και τότε σκέφτηκα ότι ο άγνωστός μας κύριος δεν έχει την ευτυχία να βλέπει τη λεμονιά του, όσο συχνά τη βλέπω εγώ, μιας και ο χειμώνας τον κρατάει μακριά απ΄την ταράτσα του. Η λεμονιά του είναι φυτεμένη για τη δική μου τέρψη! Χαμογέλασα και ταπεινά τον ευχαρίστησα.

(είπα στη λεμονιά, "αδελφή, μίλησέ

μου για το Θεό" κι η λεμονιά άνθισε.)

κουτάκια

2011-01-23T10:29:00.000+02:00

χαρούμενα ακρυλικά πάνω σε μικρά ξύλινα κουτάκια.

έτσι, για καλημέρα φωτεινή ετούτην την Κυριακή.

φόντα

2011-01-22T10:29:00.000+02:00

Χθες το απόγευμα έφτιαξα αυτά τα δύο φόντα, για να τα συνεχίσω σήμερα ζωγραφίζοντας επάνω τους. Ωστόσο σήμερα μου αρέσουν ήδη. Σκέφτομαι να τα αφήσω ως έχουν. Εσείς τί λέτε;

απογευματινές πεταλούδες

2011-01-21T18:42:00.001+02:00

Παίζοντας με τα φόντα και τα ακρυλικά μου χρώματα έφτιαξα αυτούς τους 2 μικρότατους καμβάδες. Είμαι σχετικά ευχαριστημένη. (σχετικά)

Προσπαθώ να περνάω σχεδόν κάθε απόγευμα στο «εργαστήρι» μου. Πρόκειται για το τραπέζι του γραφείου μου, φαρδύ, ξύλινο, παμπάλαιο. Πόσες μετακομίσεις έχει ζήσει το καημένο... Ακριβώς αντίκρυ είναι το «εργαστήρι» του Γ. Πρόκειται για έναν μικρό, διθέσιο, μπλε καναπέ. Έτσι, ο ένας απέναντι στο άλλον και μαζί με τον άλλον, κουβεντιάζουμε, ακούμε μουσική, πίνουμε καφεδάκια και τσιπουράκια, φτιάχνοντας ταυτοχρόνως τα όσα θέλουμε. Κι έτσι η τέχνη τροφοδοτεί τον έρωτα και ο έρωτας την τέχνη. Κάπου σίγουρα χορεύει και δι' ημάς η οικουμένη.

βρίσκοντας το δρόμο

2011-01-20T18:30:00.000+02:00

αγάπη

χαρά

φως

πίστη

αλήθεια

μαζί για πάντα

αγάπη (ξανά)

και εδώ: http://www.flickr.com/photos/mairialexopoulou/5373120730/

ένα βγαλμένο φόρεμα

2011-01-19T19:34:00.000+02:00

ένα βγαλμένο φόρεμα

πρόκληση

πρόσκληση

μια βάρκα αγάπης

2011-01-17T17:23:00.000+02:00

με τα πόδια της βαθιά

σε μια βάρκα αγάπης

βρήκε το δρόμο

μακριά απ΄τον φόβο

αλληλοπεριχώρηση

2011-01-16T17:29:00.000+02:00

Μπορεί ένας καλλιτέχνης να είναι "κανονικός" άνθρωπος;

2011-01-15T09:51:00.001+02:00

Ναι. Αυτό είναι το ερώτημα. Γεννήθηκε στο μυαλό μου όταν αρραβωνιάστηκα και στη συνέχεια παντρεύτηκα. Ήταν ήδη μερικά χρόνια που έγραφα ποίηση. Προς έκπληξή μου, αρκετοί συνάδελφοι ποιητές πίστευαν ότι ο γάμος θα επηρέαζε αρνητικά την ποίησή μου. Θα γινόμουν συντηρητική, βαρετή, μία «παντρεμένη». Θα ήμουν λιγότερο ελεύθερη. «Πώς μπορεί κάποια σαν εσένα να παντρευτεί;» ρωτούσαν. Εγώ ήξερα μονάχα ότι είχα βρει την αδελφή-ψυχή μου, ότι αισθανόμουν πως μετά από πολλά χρόνια περιπλάνησης είχα φτάσει επιτέλους σπίτι. Ήθελα να γιορτάσω αυτή την αγάπη με μια τελετή και τις ευλογίες της οικογένειάς μου, των φίλων, του Θεού. Ήταν τόσο απλό.

Λοιπόν, το ερώτημα είναι: Μπορεί ένας καλλιτέχνης να είναι ευτυχισμένος; Μπορεί να είναι γονιός; Μπορεί να αγαπά το σπίτι της; Να είναι πλήρης; Να αγαπά άλλους καλλιτέχνες; Να είναι γεμάτη φως; Να είναι ευγενής; Ή πρέπει να είναι σκοτεινή; Κυκλοθυμική; Εγωίστρια; Ανταγωνιστική; Θα πρέπει ένας καλλιτέχνης να δυστυχεί, προκειμένου να δημιουργεί; Ή μπορεί να ζει εν χαρά;

Η blogger Marisa Haedike λέει για το θέμα αυτό: http://creativethursday.typepad.com/my_weblog/2010/03/i-am-a-thriving-artist.html .

Ναι, ένας καλλιτέχνης μπορεί να είναι τα πάντα. Αν θέλουμε να είμαστε ελεύθερα μυαλά, θα πρέπει να αρχίσουμε να απαλλαγόμαστε από τα στερεότυπα. Ίσως η τέχνη που παράγει κάποιος να αλλάζει ανάλογα με τον τρόπο που ζει. Αυτό σημαίνει απλώς ότι ο καλλιτέχνης είναι ειλικρινής σχετικά με το ποιος είναι και ποιος δεν είναι.

Η ποίηση που έγραφα παλαιότερα ήταν επιθετική. Ήμουν θυμωμένη, οπότε ήταν και η ποίησή μου θυμωμένη. Ήθελα να κάνω τους αναγνώστες μου να ταρακουνηθούν, να ξεβολευτούν. Αυτό έχει αλλάξει από τότε που κατάλαβα τί σημαίνει να αγαπάς.

"Το αντίθετο της αγάπης είναι ο φόβος», λέει ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν.
Κι εγώ
δεν θέλω
να φοβάμαι
πια.

ένα χαρούμενο πουλί

2011-01-13T09:18:00.001+02:00

Πριν από μερικούς μήνες οι e-αναζητήσεις μου με οδήγησαν στο blog της Rachel Cox (http://rachelcox.blogspot.com/ ). Παρ΄όλο που δεν την έχω γνωρίσει ποτέ από κοντά, η χαρά και η δύναμη της Rachel με έκαναν να την αγαπήσω, να αγαπήσω την ψυχή της. Και, φυσικά, αγάπησα τα υπέροχα παπλώματα που φτιάχνει. Μου θύμησε ξανά το πόσο χαρούμενη είμαι όταν φτιάχνω πράγματα με τα χέρια μου.

Έπιασα λοιπόν τα χαρτιά μου, τα πινέλα μου, χρώματα, υφάσματα, καμβάδες, βότσαλα, ξύλα και άρχισα να φτιάχνω, να παίζω, να πειραματίζομαι. Ταυτοχρόνως ταξίδευα μέσα στον e-κόσμο, ψαχουλεύοντας blogs ανθρώπων –κυρίως γυναικών- που ήταν σε μια κάπως όποια φάση με εμένα: είχαν ξανανακαλύψει τη γοητεία της τέχνης και ήθελαν να κατασκευάζουν, να ζωγραφίζουν, να γράφουν, να φωτογραφίζουν χωρίς να έχουν τον τεχνοκριτικό στο κεφάλι τους να του λέει, να τους φοβίζει, να τους υπαγορεύει. Ήθελα κι εγώ –όπως κι αυτές- να ξαναγίνω το παιδί που ανυπομονούσε να βρεθεί ελεύθερο με τις μπογιές του.

Εμπνευσμένη από τη δουλειά της Kelly Rae Roberts (http://www.kellyraeroberts.blogspot.com/ ) έφτιαξα αυτόν τον πίνακα στο καπάκι του χάρτινου κουτιού όπου φυλάω τα φουλάρια μου. Ήταν ένα παλιό, φθαρμένο κουτί. Τώρα το κοιτάω και κάτι φωτίζεται μέσα μου: είμαι πλασμένη για τη χαρά. Όλοι μας είμαστε!!!! Έχουμε μία κλήση: να ακούσουμε όσα η καρδιά μας ψιθυρίζει.

καινούρια αρχή

2011-01-11T10:05:00.005+02:00

Αυτό είναι ένα καινούριο ξεκίνημα σε ένα παλαιό blog.

Τον περασμένο χρόνο ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή μου. Άλλαξαν οι ανάγκες μου, οι προτεραιότητές μου. Χρειάστηκα να ξαναδώ ποια είμαι, πού είμαι, πού θέλω να είμαι και πού όχι. Πέρασα πολύ καιρό βυθισμένη σε σκέψεις περί του τί έχει αξία για μένα και τί όχι:
πώς θα απαλλαγώ από τα όσα με βαραίνουν;
πώς θα τροφοδοτήσω τα όσα με θρέφουν;
πώς θα αγαπάω καλύτερα;
και, ναι, ΠΩΣ ΘΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ ΚΑΛΥΤΕΡΑ;

Μέσα σ΄αυτόν τον καιρό της περισυλλογής, έμαθα ότι θέλω η δημιουργία να είναι αυτή η σχέση: βιώνω κάτι τόσο όμορφο/έντονο/ξεχωριστό που νιώθω την ανάγκη να σε πάρω από το χέρι και να σου πω «Να! Κοίτα! Δες αυτό που ανακάλυψα!» Και, επειδή δεν ξέρω άλλη γλώσσα να σου δείξω τη χαρά που βρήκα, σου γράφω ένα ποίημα, σου φτιάχνω μια ζωγραφιά, ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων.

Αυτό το καινούριο e-ξεκίνημα θέλω να είναι πιο προσωπικό. Να ανεβάζω όχι μόνο ποιήματα και κείμενα «σοβαρά», αλλά και καθημερινές σκέψεις, φόβους, λαχτάρες, αγωνίες, και ζωγραφιές, κατασκευές, φωτογραφίες, και όνειρα, ταξίδια κι άλλα κι άλλα κι άλλα.

Για να δούμε πού θα βγούμε...

Ήσυχη

2010-09-17T09:02:00.001+03:00

Καθόμαστε στη μικρή βεράντα του πρώτου μας κοινού σπιτιού.
Πίνουμε το κρασί, τη μπύρα, το νερό
τρώμε το φαγητό μας, γελάμε, φιλιόμαστε, μιλάμε.
Οι σπόροι που φυτέψαμε στον κήπο μας πέρυσι, άρχισαν να βλασταίνουν.
Φέτος θα ανθίσουν.

Παίρνουμε βαθιές ανάσες
-το φούλι κι ο βασιλικός-
και δίνουμε βαθιές αγκαλιές
και μοιραζόμαστε νέα προηγούμενων ημερών.

Μιλάμε όλη νύχτα, με χαμηλές φωνές, ψιθύρους, αργά.
Αργά τα ξημερώματα
είναι η κούραση γλυκιά και τρυφερή.
Γαλήνιος πας για ύπνο.
Εγώ φτιάχνω καφέ και πάω στο γραφείο μου.
Έχω ποιήματα να γράψω.
Ποιήματα πρέπει να γραφτούν.

Κρατάω το στιλό
ψάχνω τις λέξεις
μία πρώτη λέξη, κάτι
ο,τιδήποτε.

Το δωμάτιο είναι σιωπηλό.
Το τραπέζι είναι σιωπηλό.
Η καρέκλα είναι σιωπηλή.

Το χαρτί μένει λευκό. (Είμαι άδεια.)

Το χαρτί μένει λευκό. (Είμαι γεμάτη.)

Σβήνω το φως.
Χώνομαι στο κρεβάτι μας.
«Δε θα γραφτούν ποιήματα», μονολογώ χαρούμενη.
Και ήσυχη,
κοιμάμαι

Σήμερα

2010-08-27T11:22:00.002+03:00

Σήμερα σε κοιτάω στα μάτια.
Δε φοβάμαι. Καθόλου. Ούτε τόσο δα.

Σήμερα σε κρατάω σφιχτά.
Είσαι όμορφος. Είσαι.

Σήμερα δεν πονάω.
Λιγάκι μόνο. Όσο για να μην ξεχνώ.

Όλο γελάω σήμερα.
Ήσυχα. Σιωπηλά. Μαλακά.

Δεν έχει συζητήσεις σήμερα.
Ούτε εξηγήσεις.

Σήμερα φοράω τα καλά μου.
Κι έρχομαι να σε βρω.

φλου

2010-04-16T14:03:00.004+03:00

Αυτό το σπίτι έχει χαραγματιές στα βλέφαρα. Στα πόδια του στάζουν πληγές. Στα χέρια μαχαιριές αόρατες σχεδόν αλλά ωστόσο που πονούν. Δεν έχει κουρτίνες γιατί δεν έχει παράθυρα. Δεν έχει κάσες γιατί δεν έχει πόρτες. Με περιέχει. Ακούω ψίθυρους. Φτάνουν εδώ μασκαρεμένοι. Φέρνουνε κάποιο μήνυμα μα δεν αντέχω να το αποκρυπτογραφήσω. Το σπίτι αυτό δεν έχει θεμέλια. Ίδιο μπαλόνι το κρατάς ψηλά να μην σου φύγει.

ποιητική βραδιά

2010-04-16T13:54:00.002+03:00

Την Πέμπτη 29/4 και ώρα 19:30 στον φιλόξενο χώρο του βιβλιοπωλείου "Λεμόνι" (http://www.lemoni.gr/) ηθοποιοί διαβάζουν σύγχρονους έλληνες ποιητές.

Είστε προσκεκλημμένοι όλοι.

χαΙκού

2010-04-15T11:45:00.003+03:00

Σοφός ποιητής.
Κουνούπι ζουζουνίζει.
Φαγούρας ωδή.
-----------------------------------------------------------------
Σκοινί στην πόρτα.
Μπαμπάς την κλείνει μ' ορμή.
Βγαλμένο δόντι.
-----------------------------------------------------------------
Κόκκινη βούρτσα.
Βουβή μια τρίχα πέφτει.
Φαλάκρας τρόμος.
-----------------------------------------------------------------
Μωβ χαρταετός.
Κεραυνός εν αιθρία.
Ψήνονται τρίχες.
-----------------------------------------------------------------
Eνα άσπρο φως.
Γιατρός που ψιθυρίζει.
Το χιόνι πυκνό.
-----------------------------------------------------------------
Ανθίζει γλάστρα.
Ερωτεύομαι πάλι.
Oλα γίνονται.
-----------------------------------------------------------------
Μαύρο λουστρίνι.
Αίμα κεφαλής ίππου.
Σούπερ-μαφιόζος।
-----------------------------------------------------------------
Οι πρώτες βροχές.
Aγραφο τετράδιο.
Κουδούνι χτυπά.
-----------------------------------------------------------------
Πράσινη κάμπια.
Φύλλο μηλιάς τρυπάει.
Φύσημα δέντρου।
-----------------------------------------------------------------
Eντεκα μέτρα.
Παίχτης κλοτσά τη μπάλα.
Οργή οπαδού.
-----------------------------------------------------------------
Παλιά φυλακή.
Πιες κώνειο, γλυκέ μου.
VIP σοφός.
-----------------------------------------------------------------
Μότσαρτ και μήλα.
Eνα χορτάτο μωρό.
Hσυχες μέρες.
-----------------------------------------------------------------
δημοσιεύτηκαν στο:
http://www.e-poema.eu/poem.php?id=257

Ηλεκτρονική Πίπη

2010-03-10T13:07:00.003+02:00

Πώς τις κάνεις αυτές τις ολοκόκκινες
κοτσίδες να στέκονται τόσο περήφανες
ενάντια στη βαρύτητα; Πώς σηκώνεις
με γαλήνια ευκολία άσπρα άλογα
πάνω απ΄το κεφάλι σου;
Πλένεις τα πόδια σου συχνά; Αυτά τα τεράστια
μυτερά παπούτσια σε βαραίνουν;
Μισείς τις φακίδες σου;
Πώς είναι ο πειρατής πατέρας σου;
Σε τί περιπέτειες να είσαι τώρα μπλεγμένη;
Έχω χρόνια να σου μιλήσω να σε δω. Άκουσα
πριν μέρες τυχαία το τραγούδι σου
εκείνο που σιγοτραγουδούσα
κι εγώ κάθε φορά που σε έβλεπα
σε κάποια ταινία. Χαμογέλασα
και τρόμαξα που είχα αφήσει τα χρόνια
να περάσουνε χωρίς
να σου μιλήσω να σε σκεφτώ.
Έχεις γίνει πια ηλεκτρονική και με τρομάζεις.
Γι΄αυτό δεν εμφανίζεσαι πλέον στα όνειρά μου;
Γι΄αυτό μοιάζουν οι λέξεις μου τόσο ώριμες και σοβαρές
ανοησίες;
Πίπη με τις μακριές σου κάλτσες και τη φακιδένια μύτη
με βλέπω στον καθρέφτη κι αναρωτιέμαι
αν πέθανε ποτέ κανείς από χάσιμο παιδικότητας.

Οικιακές εργασίες

2010-03-09T08:32:00.001+02:00

Το παράθυρό μου
φάρδυνα
όταν ήρθες

μια αμυγδαλιά φύτεψα
μια βρύση άνοιξα
μια μπουγάδα άπλωσα

την πόρτα
στένεψα
να μη χωρά να φύγεις.

Προσοχή! κατεδαφιζόμεθα

2010-03-04T12:20:00.003+02:00

Το πορτοκάλι είναι τροφαντό.
Φοράει φλούδα μαλακιά, μα ικανή να προστατεύει.
Έχει φέτες. Ζουμιά. Κουκούτσια. Φλέβες.
Το κουβαλάς στην τσέπη.
Χώνεις τα δάχτυλά σου κρακ!
κι ανοίγεις την καρδιά του.
Μυρίζει. Γεμίζει. Θρέφει.
Φύλαγέ το!

Βγες λιγουλάκι έξω

2010-03-02T13:23:00.001+02:00

Μωρή κυρά, εσύ,
εσύ, σ΄εσένανε μιλάω
που κάνεις λάντζα
εεεεεεε!!!!!!!
δε μας βλέπεις τους δρόμους; γεμίσαμε σκουπίδια
δε μας βλέπεις τα παγκάκια; γεμίσαμε σκουπίδια
δε μας βλέπεις τις βιτρίνες; γεμίσαμε σκουπίδια
και τα πιάτα τις τσάντες τα μπαούλα
τις καρδιές δεν μας βλέπεις
που βρωμάμε;
Μωρή κυρά, καθάρισε λιγάκι κι εδώ χάμω!
Δεν είναι μόνο να καθαρίζεις το πάτωμα του σπιτιού σου.
Το έχεις πεντακάθαρο το πάτωμα του σπιτιού σου.
πλένεις και ξαναπλένεις
αρωματίζεις κι αερίζεις
διακοσμείς κι ανακαινίζεις
λάμπει!
Λάμπει το σπίτι σου, ωρέ.
Καθάρισε και δώθε.

«Φράνυ και Ζούι» του Τζ. Ντ. Σάλιντζερ

2010-03-01T10:06:00.003+02:00

«Φράνυ και Ζούι».
νουβέλα του Τζ. Ντ. Σάλιντζερ
εκδόθηκε το 1961
δύο αδέλφια, 20 και κάτι ετών
ένα ΣαββατοΚυριακοΔεύτερο του Νοεμβρίου του 1955

Ένα θεατρικό σκηνικό διαλόγων και κλειστών, περιορισμένων χώρων, μία ιστορία χωρίς ιστορία, χαρακτήρες σχεδόν εκνευριστικοί, μέχρις νευρώσεως αναλύσεις της κάθε σκέψης, του κάθε συναισθήματος, εγκεφαλικές προσεγγίσεις, φόβος τρέλας, θυμός, απόγνωση, μία καταπιεστική μαμά, μία αυτοκτονία και η αγωνιώδης αναζήτηση του πώς να ζήσει κανείς και πώς να πορευτεί χωρίς να χάσει ούτε το πρόσωπό του, ούτε το πρόσωπο του πλησίον του.

Η νουβέλα χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος, η Φράνυ βγαίνει για φαγητό με το αγόρι της, τον Λέιν, έναν πομπώδη τύπο που φλυαρεί για τα ακαδημαϊκά και αθλητικά του κατορθώματα, τους μοδάτους φίλους του, τα ρούχα του, το πόσο αγαπάει τη Φράνυ. Η Φράνυ μένει σιωπηλή. Δεν τρώει. Καπνίζει συνεχώς. Μέχρι που ο Λέιν τη ρωτάει σχετικά με το βιβλίο που η Φράνυ κρατάει σφιχταγκαλιασμένο. Εκείνη εξηγεί πως πρόκειται για τις «Περιπέτειες ενός προσκυνητή», ένα θεολογικό κείμενο ενός ρώσου μοναχού, σχετικά με την αδιάλλειπτη προσευχή, την προσευχή του Ιησού, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελεησόν με», η οποία –σύμφωνα με τον Προσκυνητή- οδηγεί στη πνευματική κάθαρση και φώτιση. Ο Λέιν επί της ουσίας αδιαφορεί. Αδυνατεί να καταλάβει τη σημασία αυτού που η Φράνυ μοιράζεται μαζί του, την αξία, το νόημα που η ίδια αποδίδει στο εν λόγω βιβλίο, το ότι η ζωή, η ύπαρξη τής εξαρτάται άμεσα από το βιβλίο αυτό, απ΄τα νοήματά του και από τον τρόπο που η Φράνυ τα ερμηνεύει. Θυμωμένη και απεπλισμένη η Φράνυ ζαλίζεται, κλαίει, λιποθυμά. Αφού συνέρχεται ο Λέιν φεύγει, αφήνοντάς την μόνη.

Στο δεύτερο μέρος η Φράνυ είναι ξαπλωμένη στον καναπέ στο σαλόνι των γονιών της. Προσπαθεί να ξεκουραστεί από τη νευρική κρίση που μόλις πέρασε. Στο μέρος αυτό μαθαίνουμε πολλά για την ίδια, τον Ζούι, την οικογένειά τους, την συμμετοχή τους σε ραδιοφωνικά προγράμματα ως παιδιά-διάνοιες, για τις βαθιά φιλοσοφικές συζητήσεις τους στη διάρκεια των γευμάτων, για τη μεγάλη αξία που δίνουν στην τέχνη, για το ότι «έμαθαν πολλά, πολύ νωρίς». Η μητέρα των παιδιών, η Μπέσσυ ανησυχεί για την κατάσταση της Φράνυ. Ο Ζούι αναλαμβάνει να βοηθήσει την αδελφή του. Ξεκινούν έτσι μία εκτεταμένης διάρκειας συζήτηση, η οποία αποτελεί το κυρίως μέρος του βιβλίου του Σάλιντζερ.

Κατά κάποιον τρόπο η πλοκή του βιβλίου σταματά, από τη στιγμή που ο Ζούι αποφασίζει να φροντίσει την αδελφή του. Δεν υπάρχει πλέον δράση με την τυπικά λογοτεχνική έννοια του όρου. Υπάρχει ωστόσο εντονότατη πνευματική κίνηση, ίδιας μορφής –θα τολμούσα να πω- μ΄εκείνην που βρίσκουμε στους πλατωνικούς διαλόγους.

Το ερώτημα είναι εκείνο της μανικής αναζήτησης της Αλήθειας. Η Φράνυ μισεί τον εαυτό τους και τους γύρω της, επειδή τους θεωρεί ψεύτικους, εγωιστές, συμβιβασμένους. Ψάχνει για την αλήθεια, την αυθεντικότητα. Δεν πρόκειται για ψευδοαναζήτηση, αλλά για μία πολύ ουσιαστική, άμεση, βιωτική ανάγκη: χωρίς απάντηση θα πεθάνει.

Ο Ζούι έχει τα ίδια ερωτήματα. Όπως είχε και ο Σίμουρ, ο μεγάλος τους αδελφός, εκείνος που τον θαύμαζαν, αγαπούσαν, που τους δίδαξε φιλοσοφία, που ήταν ο εξομολόγος τους, ο πνευματικός τους πατέρας, εκείνος που αυτοκτόνησε. Αυτός ο οικειοθελώς νεκρός αδελφός είναι παντού τριγύρω. Η μνήμη της παρουσίας του και των όσων τους έμαθε καταδυναστεύει τα δυο αδέλφια. Το τέλος του τα τρομάζει.

Ο Ζούι προειδοποιεί τη Φράνυ ότι κινδυνεύει να φτάσει στον κυνισμό. Της τονίζει ότι τίποτε ανθρώπινο δεν είναι απολύτως καθαρό, όμορφο, αυθεντικό, αληθινό. Ότι οι απαιτήσεις της αυτές από τον εαυτό της και τους άλλους θα την οδηγούν πάντα σε αδιέξοδο. Της υπογραμμίζει ότι νοσεί λόγω του ότι κάθε φορά που κοιτάζει γύρω της και μέσα της αποφασίζει πως «όλα είναι εγωισμός, εγωισμός, εγωισμός, και πως το μόνο έξυπνο πράγμα που μπορεί να κάνει ένα κορίτσι είναι να ξαπλώσει χάμω και να ξυρίσει το κεφάλι της και να λέει την προσευχή του Ιησού και να παρακαλά τον Θεό για μια ελάχιστη μυστικιστική εμπειρία που θα την κάνει καλή και χαρούμενη».

Ο Ζούι δεν της χαρίζεται. Της δείχνει ότι η Φράνυ χρησιμοποιεί την αδιάλλειπτη προσευχή με διεστραμμένο τρόπο. Τα έχει καταλάβει όλα λάθος, αφού προσεύχεται για εγωιστικούς λόγους, χωρίς δηλαδή να απευθύνεται στο Θεό, αλλά προκειμένου να ξεχωρίσει τον εαυτό της από τους υπόλοιπους ανθρώπους, να πιστέψει ότι αυτή δεν είναι ίδια με αυτούς, ότι είναι καλύτερη. Αυτή η μέθοδος είναι φυσικό την κάνει να καταρρέει κάθε φορά που διαπιστώνει πόσο μοιάζει με όλους εκείνους που η ίδια καταδικάζει. Η Φράννυ αρνείται να είναι πρόσωπο/άνθρωπος, σε κοινωνία με τον προσωπικό Θεό και τα πρόσωπα των συνανθρώπων της.

Ο Ζούι καταλήγει ότι η ιστορία του Προσκυνητή έχει μεν να κάνει με τον μυστικισμό, αλλά τελικά είναι μία ιστορία αγάπης, για το πώς μαθαίνει ο άνθρωπος να αγαπά, να αγαπά κάθε συνάνθρωπο. Η Φράνυ καλείται να μάθει να αποδέχεται, να σέβεται και να τιμά τους ανθρώπους, ακόμα κι αν δεν τους συμπαθεί. Η απάντηση στον εγωισμό που εντοπίζει στον κόσμο την έσω και τον έξω είναι η ταπείνωση και η αγάπη.

Ίσως να μοιάζουν πολύ διδακτικά και περιοριστικά όλα αυτά. Ίσως να μη μοιάζουν καθόλου λογοτεχνικά ή μυθιστορηματικά. Οι ήρωες αυτοί και όσα τους απασχολούν κινούνται περισσότερο στο χώρο της φιλοσοφίας και της θεολογίας. Ο Σάλιτζερ εδώ είναι ο ίδιος μ΄εκείνον του πολυδιαβασμένου «Φύλακα στη σίκαλη», καταφέρνει όμως μέσω της Φράνυ και του Ζούι να δώσει τις απαντήσεις στα ερωτήματα που είχαν μείνει εκκρεμή στην αναζήτηση του Χόλντεν Κόλφιλντ. Η Φράνυ ξεκινά από την άγνοια και οδηγείται στη γνώση, που σημαίνει ότι φτάνει στη δυνατότητα της αληθινής ζωής. Μόνο που τώρα η αυθεντικότητα της αλήθειας δεν προκύπτει από τα διανοητικά κριτήρια που την καταδυνάστευαν οδηγώντας την πάντοτε σε αδιέξοδο, αλλά μέσω της υπέρβασης εκείνης που λέει ότι στόχος είναι όλα να γίνουν αγάπη. Ο δρόμος είναι πια ανοιχτός. Η Φράνυ είναι ελεύθερη να ζήσει.

(Αναρωτιέμαι αν ο Χόλντεν Κόλφιλντ θα μπορούσε επίσης να είχε φτάσει σ΄αυτή τη σοφία. Κι αν έτσι θα είχε σωθεί. Εκείνος έκανε ένα μοναχικό ταξίδι προς αναζήτηση της αλήθειας. Η Φράνυ και ο Ζούι είναι μαζί. Το κλειδί βρίσκεται στην έννοια εκείνη που απουσίαζε στον Φύλακα και που είναι συνεχώς παρούσα εδώ. Το όνομά της είναι «σχέση».)

Εντευκτήριο

2010-02-05T08:25:00.002+02:00

Ασπίδα ο έρωτας και η πρωτοκαθεδρία του θηλυκού φύλου στη δεύτερη συλλογή τής Μαίρης Αλεξοπούλου, όπου με ροκ διάθεση και επιθετική ποιητικότητα, με πίστη στην έμφυλη ποίηση, ο χρόνος και ο χώρος καταργούνται δίνοντας τη θέση τους σε δυνάμεις που πηγάζουν απ’ το μυθικό οπλοστάσιο της ποιήτριας.

Η απόγνωση, ενώ αρχικά διατηρείται στον μέγιστο βαθμό, κατά την εξέλιξη των ποιημάτων –που προφανώς συνέχονται απ’ την ίδια ατμόσφαιρα έτσι που να συνοψίζονται σ’ ένα και μόνο ποίημα– αντικαθίσταται απ’ την αντίσταση στην πλήξη και την παρακμή. Έχοντας ως έναν απ’ τους στόχους της να διακρίνει την ιλουστρασιόν γυναίκα ή κορίτσι από αυτό που η εσώτερη φύση επιτάσσει για το θηλυκό φύλο, η Αλεξοπούλου δεν διστάζει ν’ αντιπαρατεθεί με τον ίδιο της τον εαυτό, εν είδει αυτοσαρκασμού αλλά και σαν μια διέξοδο απ’ την περιρρέουσα θλίψη και ανία του σύγχρονου κόσμου.

Μ’ έναν σκίουρο ως αρχιηδονιστή και μια γριά που καθορίζει τις ζωές των άλλων, η ποιήτρια αφηγείται ιστορίες που προέρχονται απ’ τα φανταστικά χωριά Μίκα-Μίκα της Βόρειας Μιακίας, όπου ο έρωτας και η προσδοκία, η απώλεια και οι διέξοδοι μοιάζουν ν’ αποτελούν ένα σύμπαν που μπορεί μεν ν’ απορρέει απ’ το φαντασιακό και την, υπό οποιαδήποτε συνθήκη, μνήμη της ποιήτριας, ωστόσο στοχεύει κατευθείαν στο αναγνωστικό παρόν που ξεκάθαρα λειτουργεί ως ανάχωμα σ’ έναν κόσμο που δεν μπορεί πια ν’ αφεθεί στα πρωταρχικά του ένστικτα.

κριτική του Δημήτρη Αθηνάκη για τη "Σαπφώ 301" στο Εντευκτήριο τ. 87, Οκτώβρης-Δεκέμβρης 2009.]

----------------------------------------------------

Έχει πάντοτε μεγάλο ενδιαφέρον να διαπιστώνεις τί διαπιστώνει ο άλλος για τη δουλειά σου. Πολύ μεγάλο ενδιαφέρον...

λεξούλες (2)

2010-01-28T14:32:00.002+02:00

Οι λέξεις μου αιφνίδια σωπαίνουν.
Τις παίρνω αγκαλιά και τις χαϊδολογώ μπας και μιλήσουνε λιγάκι.
«Λέξεις μου, λεξούλες, πού πήγατε χαμένες;
Δε μ’ αγαπάτε πια;»

Σιωπή.

Κι άλλη σιωπή.

Ενώ γύρω κάποιος πάντα ουρλιάζει.
Ενώ γύρω κάποιος πάντα πονά.

Κι εγώ παρακαλώ.
Μια λέξη να μου δείξει
κάτι.

λεξούλες

2010-01-21T14:16:00.000+02:00

Σου δίνω. Μου δίνεις
Σου φέρνω. Μου φέρνεις.
Σου παίρνω. Μου παίρνεις.
Σ΄αγαπώ. Μ΄αγαπάς.
Κλαις. Κλαίω.
Γελάς. Γελάω.
Είμαι. Είσαι.
Είσαι. Είμαι.
Σε ψάχνω. Με βρίσκεις.
Μιλάω. Ακούς.
Ζω. Ζεις.
καρδία-διακονία
σχέση-χαρά
ελευθερία-δημιουργία
αγάπη
αγάπη
αγάπη
- Έλα!
Έρχομαι!

Γιάννης Μακριδάκης (μία απόπειρα ανάγνωσης)

2009-12-21T11:23:00.002+02:00

Η περίπτωση του Γιάννη Μακριδάκη με απασχόλησε από τότε που σε βιβλιοφιλικά blogs άρχισα να διαβάζω για έναν νέο (και καινούριο) Έλληνα συγγραφέα, διαφορετικό από τους συγχρόνους του, με κύριο χαρακτηριστικό διαφοροποίησης τη γλώσσα. Κάποιοι μιλούσαν για γλώσσα παρωχημένη, συντηρητική, λογοτεχνίζουσα, ενώ άλλοι για μία γλώσσα ζωντανή, γλαφυρή, εύπλαστη, λαϊκή, που δείχνει στις ρίζες της. Μετά διάβασα τα θέματα τα οποία διαπραγματεύονται τα δύο του (μέχρι τώρα) βιβλία, αλλά και συνεντεύξεις του ίδιου του συγγραφέα. Αργότερα αποφάσισα να αγοράσω το μυθιστόρημα και τη νουβέλα του. Έφτασα λοιπόν στη δουλειά του υποψιασμένη, κουβαλώντας γνώμες άλλων (συνηθέστατο φαινόμενο στον «μεταμοντέρνο» κόσμο μας). Γρήγορα βυθίστηκα στο έργο του. Με συγκίνησε, με συνεπήρε και -κυρίως- μου δημιούργησε πολλά πολλά πολλά ερωτήματα για το ρόλο της λογοτεχνίας σήμερα.

Λίγα βιογραφικά : ο Γιάννης Μακριδάκης ζει (κατ΄επιλογήν) στη Χίο. Εκεί έστησε, μαζί με μία ομάδα συνεργατών, το Κέντρο Χιακών Σπουδών, το οποίο –ανάμεσα σε πάμπολλες άλλες ερευνητικές και πολιτιστικές δράσεις- εκδίδει το περιοδικό «Πελλινναίο». Γεννημένος το 1971. Δηλώνει πως δεν βλέπει τον εαυτό του ως συγγραφέα, αφού θεωρεί τον όρο «συγγραφέας» τίτλο τιμής, τον οποίο ίσως λάβει κανείς μετά θάνατον, ή πάντως μετά την ολοκήρωση του έργου του. Λέει πως βρέθηκε στη λογοτεχνία κατά τύχη, πως τον απασχολούν πολλοί πιθανοί δρόμοι στη ζωή, πως θα γράφει όσο και εάν έχει κάτι να πει. Και λέει πως τον ενδιαφέρει η «λοξή πορεία», οι άνθρωποι που, είτε κατ΄επιλογήν είτε λόγω ανάγκης, βρίσκονται σε λοξό δρόμο. Έγραψε, λοιπόν, και εξέδωσε ένα μυθιστόρημα «Ανάμισης ντενεκές» (Εστία, Μάιος 2008) και μία νουβέλα «Η δεξιά τσέπη του ράσου» (Εστία, Μάρτιος 2009). Από αυτά τα δύο κείμενα είχα την ευκαιρία να τον γνωρίσω.

Ξεκίνησα να διαβάζω πρώτα τη νουβέλα. Σύντομη παρουσίαση : «Τη νύχτα που πέθανε ο Αρχιεπίσκοπος γέννησε η Σίσσυ.» Ο καλόγερος Βικέντιος, τελευταίος μοναχός στο μοναστήρι του νησιού, πασχίζει να κρατήσει ζωντανό το σκυλάκι που γέννησε η Σίσσυ. Νιώθοντας τη μοναξιά να τον απειλεί, ο Βικέντιος δίνεται με όλο του το είναι, με όλη την αγάπη της ψυχής του και τη λαχτάρα και την αγωνία την προσπάθεια να σώσει το μικρό σκυλάκι. Το ραδιόφωνο μεταδίδει τα του θανάτου και της κηδείας, αλλά όλα αυτά στο πίσω μέρος του βίου του μοναχού. Η λύση της μοναξιά βρίσκεται στην προσωπική σχέση και όχι στο θρησκευτικό δόγμα.

Και το μυθιστόρημα : Ο Γιώργης Πέτικας, τίμιος, καλός, δυνατός, ερωτεύεται, σκοτώνει, χάνεται στα βουνά της Χίου. Ο ερευνητής σχεδόν εκατό χρόνια μετά, αναζητά τα ίχνη της πολυτάραχης ζωής αυτού του τοπικού θρύλου. Συλλέγοντας αφηγήσεις ντόπιων, αναζητώντας στα αρχεία της βιβλιοθήκης, ξετυλίγει μαζί μας μία περιπέτεια, ένα θρίλερ, τα συμβάντα του βίου του Πέτικα, τις απίθανες πιθανότητες της ζωής.

Ναι, η γλώσσα του Μακριδάκη φαίνεται αρχικά παλιοκαιρισμένη, σχεδόν παπαδιαμαντική. Μπορεί να χτίζει τις ιστορίες του με λέξεις όπως τα «τριζοκόκαλα» ή το «μούχρωμα», λέξεις που μοιάζουν με τα καλολογικά στοιχεία που μαζεύαμε στις σχολικές μας εργασίες, λέξεις που δεν χρησιμοποιούμε πια στην καθημερινότητά μας (ποιος μιλάει έτσι;), ωστόσο τις χρησιμοποιεί για να δείξει αυτήν ακριβώς την άλλου είδους πραγματικότητα, την λοξή. Είναι γλώσσα δουλεμένη με την αφοσίωση μάστορα λεπτολόγου. Είναι γλώσσα ζωντανή. Αναπνέει. Είναι μία γλώσσα φιλτραρισμένη, περασμένη απ΄το μυαλό και την ψυχή και –κυρίως αυτό- τον βίο του ίδιου του συγγραφέα.

Η θεματολογία του επίσης ξενίζει πολλούς αναγνώστες. Η αφελής (;) αγάπη ενός μοναχού για το σκυλάκι του, η αφελής (;) επιμονή ενός Χιώτη για ελευθερία. Ωστόσο, εμένα μου φαίνεται να με επιστρέφει σε εκείνον ακριβώς τον τόπο όπου γνώρισα και αγάπησα τη λογοτεχνία. Εκεί που δεν με ένοιαζαν οι θεωρίες , οι ορολογίες, οι φιλολογικές μελέτες και οι «μεταμοντερνισμοί». Εκεί που η ανάγνωση μου άλλαζε τη ζωή, μου ξαναέδειχνε τί σημαίνει να είμαι άνθρωπος.

Αν σκοπός της λογοτεχνίας είναι η επικοινωνία, τότε σημαίνει ότι πάνω στο κείμενο θα συναντηθούν ο συγγραφέας με τον αναγνώστη. Στα βιβλία του Μακριδάκη αυτή η συνάντηση γίνεται με τον πιο φυσικό τρόπο, με εκείνον που πετυχαίνει (ας μην φοβόμαστε τις λέξεις) η κλάσσικη λογοτεχνία. Εννοώ μ΄αυτό την αυθεντική λογοτεχνία, εκείνη που δεν φοβάται να μιλήσει, να πάρει θέση στα πράγματα, να προτείνει, να πετύχει, να αποτύχει, να δείξει ποια είναι, χωρίς να κρύβεται πίσω από τοίχους θεωριών και α-νόητων κατασκευασμάτων. Η ματιά του Μακριδάκη στον κόσμο είναι η ματιά ενός σκεπτόμενου ανθρώπου με ψυχή, ο οποίος δεν έχει αγκυλώσεις. Τολμά το ασύληπτο: να είναι!

Ταυτοχρόνως, ο Μαριδάκης γράφει και πολιτικά άρθρα. Αν ψάξετε στο google θα βρείτε ένα άρθρο του που είχε γράψει για τις σχεσεις της Χίου με τη γειτονική της Σμύρνη και για το πώς αυτές οι σχέσεις μπορούν να βελτιωθούν. Θα βρείτε links και για τις συνέπειες αυτής του της πράξης. Για την επίσκεψη της αστυνομίας, τη σύλληψη, την έρευνα. Και όλα αυτά να συμβαίνουν ήσυχα, με αφοσίωση, με αλήθεια, με αγάπη, ηρεμία, πίστη.

Ίσως να μιλάω συναισθηματικά σ΄ετούτη εδώ την παρουσίαση. Μα κάτι ξύπνησε μέσα μου διαβάζοντας για τον Βικέντιο και τον Πέτικα. Κάτι που είχα καιρό να νιώσω από τη λογοτεχνία, παρά που διάβαζα πολλά, ενδιαφέροντα βιβλία. Είναι σαν να είδα ένα κερί αναμμένο, μια μυγδαλιά που άνθισε, μία δυνατότητα ζωής άκρως συγκινητική, προκλητική, τολμηρή, απίστευτα δύσκολο να πραγματωθεί. Ελπίζω να διαβάσετε τα βιβλία του, να παρακολουθήσετε την πορεία του, να χαρίσετε στον εαυτό σας την ευκαιρία να γνωρίσετε αυτόν τον άνθρωπο.

Δημοσιεύτηκε στο:

http://www.vakxikon.gr/content/view/383/1288/lang,el/

Κλήση

2009-12-15T10:57:00.004+02:00

Ωωωωωω Οφηλία!
βρωμάει κάτι σάααααααααααπιο
σάπιοΣάπιοΣάπιο
εδώ
για φέρε μου το ΑΖΑΧ
«άντε!» σου λέω να τιναχτείς - σηκωθείς - κουνηθείς - καθαρίσω

Βλέπω, Οφηλία,
πόσο το ψυγείο είναι ένα ______________
γεμάτο φως (ηλεκτρικό)
σοκολάτες μήλα μπύρα τυρί ντομάτες + + + κλπ
πού είναι το νερό σου;

«άναψε το φως» (δείξε μου) δείξε μου

«καθάρισε κι εδώ» λιγάκι η χώνεται στο πόδι μου ανάμεσα
(σφουγγαρίστρα)
ανάμεσα στα δυο μου πόδια χώνεται βαθιά «κι εκεί
κι εκεί» να καθαρίσει λίγο «έτσι»
δείξε μου το πώς: άναψε το φως

να με ξέρεις και να μ' αγαπάς (θέλω)
να σε κατασπαράξω να σε ____________ (θέλω)
(θέλω) (είμαι)
ρουφάω όλα σκόνη σσσσσς.....
δεν στη φασαρία ακούω

«έλα»

πια έλα σε ναι σε περι-
μένω
χά-νω & λέξεις & έξεις + χάνω + = σιωπή
σου σιω....

4. πού
5. πώς
12. πότε

αν μ'αγαπάς για πάντα;

θα μ'αγαπάς για πάντα;

Nα μ'αγαπάς για πάντα.

(Δημοσιεύτηκε εδώ: http://www.e-poema.eu/poem.php?id=241 )

Susan Gevirtz «Η άλλη οπτική γωνία»

2009-12-07T13:29:00.003+02:00

Η Σούζαν Γκέβιρτζ (Susan Gevirtz), ποιήτρια και δασκάλα, ζει στο Σαν Φρανσίσκο. Εχει μία κόρη, την Clio.

Επί δέκα χρόνια δίδασκε στο Sonoma State University, ενώ τώρα εργάζεται ως καθηγήτρια δημιουργικής γραφής στο Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο και το California College of the Arts. Συνεργάτης του λογοτεχνικού περιοδικού ΗOW(ever). Το 2000 έλαβε το λογοτεχνικό βραβείο New Langton Arts "Bay Area Award in Literature". Το θεατρικό της έργο Motion Picture Home ανέβηκε στο Poet's Theatre το 2002. Από το 2004, μαζί με τη Σιαρίτα Κουκά, φροντίζει για τον συντονισμό του Συμποσίου Ποίησης της Πάρου (www.parossymposium.com), μια ετήσια συνάντηση συνεργασίας Ελλήνων και Αμερικανών ποιητών-μεταφραστών.

Εχει εκδώσει ποιητικές συλλογές (Aerodrome Orion & Starry Messenger, Broadcast, THRALL, Hourglass Transcripts, Spelt, Black Box Cutaway, PROSTHESIS::CAESAREA, Linen minus, Korean and Milkhouse), την κριτική μελέτη "Narrative's Journey: The Fiction and Film Writing of Dorothy Richardson", κι επίσης έχει δημοσιεύσει δοκίμια σε λογοτεχνικά περιοδικά και πανεπιστημιακά έντυπα. Στα ελληνικά μπορεί κανείς να αναζητήσει τα Starry Messenger (μτφρ.: Βασίλης Μανουσάκης), βλ. www.poeticanet.com/en/poets.php?subaction=showfull&id=1223069394&archive=&start_from=&ucat=50&show_cat=50
και Circadia (μτφρ.: Μαίρη Αλεξοπούλου και Λία Παπαδάκη), βλ. www.poema.gr/poem.php?id=206

Η ίδια η ποιήτρια σημειώνει αναφορικά με την ποιητική της: «Το ποίημα (όπως πάντα) είναι σχετικό με το σχετικά. Που σημαίνει ότι τα γεγονότα αποτελούν ένα περιβάλλον για τη συζήτηση, το ποίημα όμως δεν σχετίζεται με τα γεγονότα. Αν και οι συμβάσεις της εξιστόρησης, της γραμματικής, της ανάγνωσης από τ' αριστερά προς τα δεξιά, της πλοκής κ.λπ. μοιάζουν να συνοδεύουν το σχετικά, ωστόσο λειτουργούν μονάχα ως δόλωμα που παρασέρνει, μιας και το σχετικά δεν είναι ποτέ στ' αλήθεια δυνατό. Μετά την απαραίτητη διαγραφή αυτών των δολωμάτων από το πεδίο του ποιήματος, αφού το σχετικά παραμεριστεί, μόνο το «σχετικά με το σχετικά» παραμένει (μόνο τα δολώματα των δολωμάτων παραμένουν)».

Στα ποιήματα της Σούζαν Γκέβιρτζ υπάρχει πάντοτε κάποια ιστορία (αφήγηση-story). Η ιστορία έχει αρχή, μέση και τέλος. Χαρακτήρες οδηγούνται από την ποιήτρια σε μονολόγους. Ή άλλοτε συνομιλούν μεταξύ τους. Ολα συμβαίνουν μέσα σ' ένα αυστηρό αρχιτεκτόνημα λέξεων. Από αυτήν την άποψη η ποίησή της θα μπορούσε να χαρακτηριστεί συμβατική, παραδοσιακή, αναμενόμενη. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Αυτό το «σχετικό με το σχετικά» που αποτελεί στόχο της, την οδηγεί να ψάξει για να βρει καινούργιες λέξεις, να μιλήσει για τα γεγονότα, να πάρει απόσταση από αυτά, να δημιουργήσει το Σύμπαν από την αρχή.

Για να πετύχει ετούτο το ανοίκειο, η Σούζαν Γκέβιρτζ επιλέγει να εξερευνήσει το εργαλείο της (τη γλώσσα) και ν' αναγκάσει τον αναγνώστη να το αντιμετωπίσει με νέα ματιά. Η γλώσσα πρέπει να φτάσει στα όρια, στην άκρη του γκρεμού και να κοιτάξει κατάματα το κενό κάτω απ' τα πόδια της. Η ποιήτρια πρέπει να δει πόσο και πόσα η γλώσσα αντέχει. Και ο αναγνώστης πρέπει να κάνει μαζί της αυτό το επικίνδυνο ταξίδι.

Επιλέγει λοιπόν να μιλήσει κατασκευάζοντας φράσεις (λέξη δίπλα σε λέξη), οι οποίες δεν αποτελούν ολοκληρωμένες, συμβατικά ορθές προτάσεις, προτάσεις που δεν ακολουθούν την ορθή (αποδεκτή) γραμματική και σύνταξη. Πρόκειται για προτάσεις ελλειπτικές. Ολες οι μη απολύτως απαραίτητες λέξεις (σύνδεσμοι, προθέσεις, επιρρήματα) λείπουν. Υπάρχει μονάχα ό,τι είναι αναγκαίο ως έναυσμα δημιουργίας νοήματος. Ο στίχος γίνεται αίνιγμα, κώδικας, τηλεγράφημα, sms, γίνεται νέα, προσωπική γλώσσα.

Η ποιήτρια νοιάζεται πολύ για τη λέξη και τη δυνατότητα του γραπτού λόγου να κινηθεί, να ακροβατήσει, να πλαστεί, να τεντωθεί, να γίνει εύκαμπτη. Την απασχολεί η λέξη και όλα αυτά που η λέξη γεννά, σημαίνει, δημουργεί στον νου του αναγνώστη. Χαρτογραφεί το κείμενο και το εξερευνά, ταιριάζοντας λέξεις διαφορετικής έντασης, τις οποίες εκτοπίζει από το αναμενόμενο πλαίσιό τους. Ετσι, η κάθε λέξη μεταμορφώνεται, αποκτά καινούργια κι αιφνιδιαστικά νοήματα. Το νόημα επαναδιατυπώνεται - που σημαίνει ότι το ποίημα απελευθερώνεται από τον ορισμό, κινδυνεύοντας διαρκώς να βρεθεί στο πεδίο της ασάφειας, του α-νόητου, στο white noise του μεταμοντέρνου κόσμου.

Είναι δύσκολο ν' αποφασίσει ο αναγνώστης «τι λέει το ποίημα», μιας και αυτό περισσότερο δείχνει προς τα κάπου, παρά λέει κάτι. Αυτός καλείται λοιπόν να πάρει την άκρη του νήματος που έπλασαν οι λέξεις και να συνεχίσει να το ξετυλίγει μόνος, πέρα από το ποίημα που μόλις διάβασε. Το σημαινόμενο του ποιήματος όχι μόνο δεν είναι ένα και μοναδικό, αλλά είναι συνειδητά φτιαγμένο έτσι ώστε να χωράει και να απαιτεί την προσωπική, ξεχωριστή ανάγνωση και ερμηνεία. Η ανάγνωση μετατρέπεται σε άμεσο κάλεσμα απόκρισης. Αλλιώς, το ποίημα δεν υπάρχει. Ή, πάντως, παραμένει βουβό (που σημαίνει: νεκρό).

Η ποίηση της Σούζαν Γκέβιρτζ είναι ποίηση κλειστή, εγκεφαλική και δύσκολη. Με προσεκτική, χειρουργική εργασία η ποιήτρια κατασκευάζει ψηφιδωτά λέξεων, φράσεων, εικόνων από σπαράγματα στιγμών, αναμνήσεων, αναγνωσμάτων, σκέψεων, συζητήσεων, εμπειριών. Πρόκειται για ποίηση πυκνή, ασφυκτική και συνάμα ιλιγγιωδώς απελευθερωτική.

δημοσιεύτηκε στο:
http://www.poema.gr/afieromatext.php?id=70&pid=

ιστορία αγάπης

2009-11-28T22:01:00.002+02:00

Κάποιο πρεζόνι
μπαινόβγαινε
αποτοξινώσεις, φυλακές, νοσοκομεία.
Όταν πέθανε
οι γονείς του
άρχισαν να ζουν.

Ιστορίες Μπονζάι

2009-11-26T12:04:00.001+02:00

Δύο τεύχη αφιερωμένα στο υπερμικρό διήγημα (Μπονζάι) ετοιμάζει το περιοδικό «Πλανόδιον».
Το υπερμικρό διήγημα, μια σύντομη πεζογραφική φόρμα που τα βασικά της ειδοποιητικά χαρακτηριστικά είναι η πλοκή και ο μικρός αριθμός λέξεων, εγκαινιάστηκε το 1992 από την ανθολογία των Τζέημς Τόμας, Ντένις Τόμας και Τομ Χαζούκα με τίτλο «Flash Fiction». Από τότε το πεζογραφικό αυτό υποείδος του διηγήματος έχει πραγματοποιήσει μια εκπληκτική διαδρομή σε πολλές χώρες και γλώσσες, θυμίζοντάς μας την ανάλογη πορεία του χάικου εκτός Ιαπωνίας. Την εντυπωσιακή διάδοσή του πιστοποιούν τα πολλά ιστολόγια τα αφιερωμένα σ’ αυτό και οι πολλές σχετικές ανθολογίες που κυκλοφορούν σε αρκετές γλώσσες, ενώ, το νέο είδος, έχει ήδη αρχίσει να διεκδικεί και τους προγόνους του, με απώτατες ρίζες που ανατρέχουν στον Αίσωπο: Τσέχωφ, Κάφκα, Μπόρχες, Λόβκραφτ, Μπράντμπερυ, Βόνεγκατ κ.ά. Η συντομότερη μορφή, μια ιστορία έξι λέξεων υπονοούμενης πλοκής, αποδίδεται στον Χέμινγουαιη: «Για πούλημα: παιδικά παπούτσια, εντελώς αφόρετα».
Την προσπάθεια να ενσωματωθεί η φόρμα αυτή στις τοπικές γλώσσες και κουλτούρες προδίδει η μέριμνα να βρεθεί ένας όρος που να αποδίδει την διακριτότητα του είδους σε κάθε μία από αυτές. Έτσι, μεταξύ άλλων, εκτός από το «Flash Fiction», που τείνει να επικρατήσει στα αγγλικά, θα δούμε ακόμα τους παρακάτω όρους: Micro Fiction, Sudden Fiction, Nano Fiction, Short Short Story, Micro Story, Fast Fiction, Postcard fiction (αγγλικά), Microfiction, Nanofiction, Fiction éclair (γαλλικά), Μicroficción, Cuento muy corto (=Πολύ σύντομο διήγημα), Relato de taza de café (=Ιστορία φλιτζανιού του καφέ), Relato de tarjeta postal (=Ιστορία της ταχυδρομικής κάρτας), Relato telefónico (=Τηλεφωνική ιστορία), Μicrorelato, Μinificción, Relato mínimo (ισπανικά), Kortprosa, Brat Fiktion, Pludselig Fiktion, Glimtfiktion, Lynfiktion (δανέζικα), Малая проза, Моментальная проза (ρωσικά), Flash Novella (ιταλικά), Lynfiksjon (νορβηγικά), Kortprosa (σουηδικά).
Απέναντι σε όλα αυτά, το «Πλανόδιον» εισηγείται και εγκαινιάζει τον όρο «Μπονζάι», έναν πλατιά διαδεδομένο διεθνή φυτοκομικό όρο, που στη λογοτεχνική μας παράδοση μας οδηγεί φυσιολογικά στη σολωμική μεταφορά: «Εφάρμοσε εις την πνευματική μορφή την ιστορία του φυτού». Σύμφωνα με το λεξικό της «Βικιπαίδειας» το «Μπονζάι» είναι τέχνη. Είναι η τέχνη της αισθητικής σμίκρυνσης των δέντρων ή της ανάπτυξης ξυλωδών φυτών σε σχήμα δέντρου, πάντοτε σε φορητά δοχεία. Στις «ιστορίες Μπονζάι» που εισηγείται το «Πλανόδιον», η καλλιτεχνική με την οργανική αναλογία παραμένουν δραστικά αλληλέγγυες.
Από τα δύο τεύχη που προγραμματίζει το περιοδικό, το πρώτο θα είναι αφιερωμένο στην αγγλοσαξωνική παραγωγή, με πλούσια επιλογή από τα καλύτερα δείγματα του είδους. Το δεύτερο θα σηματοδοτεί την ελληνική συμμετοχή, όπου, εκτός από τη συμβολική παρουσία αντιπροσωπευτικών προδρομικών μορφών (Αίσωπος, αγιολογικά κείμενα, Κωνσταντίνος Θεοτόκης, Φαίδρος Μπαρλάς και άλλα με παρόμοια χαρακτηριστικά πρό του 1990), καλούνται οι σύγχρονοι νεοέλληνες λογοτέχνες να λάβουν μέρος.
Όροι συμμετοχής: Μέχρι τρία διηγήματα με πλοκή έως 750 λέξεις το καθένα.
Αποστολή: Με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο στο planodion@otenet.gr
ή με το συμβατικό ταχυδρομείο σε CD στη διεύθυνση: περ. «Πλανόδιον», Σεβαστείας 27, 171 22 ΝΕΑ ΣΜΥΡΝΗ, συνοδευόμενα σε κάθε περίπτωση από βιογραφικό και ταχυδρομική διεύθυνση έως τις 30 Ιουνίου 2010 (θα υπάρξει απάντηση σε όλες τις συμμετοχές).

Την επιμέλεια έχουν ο Βασίλης Μανουσάκης, η Ηρώ Νικοπούλου και ο Γιάννης Πατίλης.

Αίμα

2009-11-25T18:09:00.011+02:00

Τα μπράτσα μου δεν ξέρουνε πώς
να σ΄ αγκαλιάσουν όχι
όχι όπως εγώ θέλω αλλά όπως εσύ
χρειάζεσαι τώρα επειγόντως Ξετυλίγω
τη ρόμπα βγάζω το βυζί να σε ταϊσω Ψάχνω
τραγούδια να σου μάθω την ομορφιά
Δίνω το δείκτη μου στο στόμα σου
να τον δαγκώσεις να ματώσει να ανακουφιστούν τα ούλα Τρομάζεις
"μην κλαίς... μαζί για πάντα"
αρπάζεσαι απ΄τη φτέρνα μου
μυρίζεις το στόμα μου
σιχαίνομαι τα σάλια σου το λαβωμένο σου κορμί το μπλαβινιασμένο
σιχαίνομαι τους αφρούς τη βρώμα τη σαπίλα σου
σιχαίνομαι την πρέζα τον αρρώστια τη μανία σου
σιχαίνομαι εμένανε που μ΄ακουμπάς που μου ζητάς
να σ΄αγαπήσω
σιχαίνομαι σου δίνω ό,τι μπορώ
σου δίνω ό,τι αντέχω θέλω
να είμαι άνθρωπος (για μένανε το κάνω)
γάλα κουβέρτα αγάπη δίνω
"μαζί μαζί για πάντα" λέω

[...]

166 : έχουμε πολλά περιστατικά
εγώ: ελάτε γρήγορα!
οι μελλοθάνατοι - εμείς

σειρήνα φτάνει
σειρήνα φτάνει
κρατήσου φτάνει
φτάνει

το ασθενοφόρο
φορείο νοσοκόμοι
αδιάφοροι (τη δουλειά τους κάνουνε. πόσα θα έχουνε δει. υπόθεση ρουτίνας)
φεύγεις
μόνη στο πεζοδρόμιο
μένω

προσεύχομαι
για μας

(στον νεαρό της Σπύρου Τρικούπη 29)

Billy Collins

2009-11-16T11:36:00.002+02:00

Ένας ακόμη λόγος που δεν έχω όπλο στο σπίτι
Billy Collins

Ο σκύλος του γείτονα δεν λέει να σταματήσει το γάβγισμα.
Γαβγίζει το ίδιο υψηλών τόνων, ρυθμικό γάβγισμα
που γαβγίζει κάθε φορά όταν φεύγουν από το σπίτι.
Θα πρέπει να τον γυρνάνε στο "on" με το που βγαίνουν έξω.

Ο σκύλος του γείτονα δεν λέει να σταματήσει το γάβγισμα.
Κλείνω όλα τα παράθυρα του σπιτιού
και βάζω να παίζει στο τέρμα μία συμφωνία του Μπετόβεν
ωστόσο συνεχίζω να τον ακούω, πνιγμένο από τη μουσική,
γαβγίζει, γαβγίζει, γαβγίζει,

και τώρα τον βλέπω να κάθεται στην ορχήστρα,
το κεφάλι του σηκωμένο με αυτοπεποίθηση, λες και ο Μπετόβεν
είχε συμπεριλάβει ένα μέρος με γάβγισμα σκύλου.

Όταν ο δίσκος τελειώνει αυτός ακόμη γαυγίζει,
κάθεται εκεί στη θέση για το όμποε και γαυγίζει,
τα μάτια του προσηλωμένα στον μαέστρο ο οποίος
τον καλεί με το ραβδί του

ενώ οι άλλοι μουσικοί με σεβάσμια σιωπή
ακούν το περίφημο σόλο-γάβγισμα του σκύλου,
εκείνον τον ατέρμονα επίλογο που καθιέρωσε τον
Μπετόβεν ως καινοτόμο μεγαλοφυία.

Το μπορντέλο μου

2009-11-12T10:06:00.004+02:00

Εκατό χρόνια πριν τον έφτιαξε
και τώρα εσύ τις κοιτάς μ' αδιαφορία
αμάν πια ο κυβισμός!
αγκαλιάζει το χέρι σου τη μέση μου
με φέρνεις πιο κοντά σου μυρίζει
η ανάσα σου κακάο
έξω κάνει κρύο - στο MoMA είναι ζεστά
γεμίζεις τα χείλια σου τα χείλια μου
πάμε στις τουαλέτες λες
χαμογελάω προχωράμε έτσι με το φιλί μας.

Εκείνες περήφανες μένουνε πίσω.

Όταν ξαναντυθήκαμε
μάθαμε πως «στην πορεία των σχεδιασμάτων για τις Δεσποινίδες
οι αριθμοί των μορφών λιγοστεύουν
από επτά σε έξι και τελικά σε πέντε.
Οι εραστές σταδιακά εξαφανίζονται, ή περνάνε
σε ένα άλλο επίπεδο, πιθανόν το δικό μας, των θεατών.»

Είχαμε συμπληρώσει
το έλλειμμα.

Υ.Σ.Ο Πικασσό αποκαλούσε τον εν λόγω πίνακα "mon bordel". Ο τίτλος "Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν" δώθηκε από τον επιμελητή της πρώτης έκθεσής τους.

Δρεπάνι

2009-11-10T11:03:00.002+02:00

Τα τριαντάφυλλα κομμένα και αυστηρά τοποθετημένα σε βάζα γυάλινα αγορασμένα από παρελθοντικό ταξίδι στο εξωτερικό. Τότε δεν υπήρχε το ευρώ και έκρυβες το συνάλλαγμα κάτω από τη μπλούζα για να το περάσεις από τα σύνορα. Η μαμά φορούσε κόκκινη μπλούζα και ο μπαμπάς γαλάζια. Τώρα φοράνε όλοι μαύρη.

Προσοχή! Δεν κλαίμε στις κηδείες ούτε φωνάζουμε • είμαστε ευγενείς.

Προσοχή! Στα κόλυβα βάζουμε σταφίδες και αμύγδαλα • γίνονται νόστιμα.

Εκτός από σταφίδες βάζουμε και: γαρύφαλο, καρύδια, φουντούκια, ρόδι, μαϊντανό, κύμινο, σουσάμι ΑΛΛΆ
πρέπει να βράσουμε πρώτα το σιτάρι ως να σκάσει. Το πλένουμε να φύγει η γλίτσα, το βάζουμε στο τρυπητό, παίρνουμε σεντόνι καθαρό κατάλευκο

Φοβάμαι να το βράσω - Δεν είναι δικιά μου η δουλειά αυτή

Δεν
είναι
δικιά μου
η δουλειά
εί-πα!

Εγώ έταξα μονάχα να ποτίζω
τα λουλούδια σου όλα του κήπου σου.
Κάλλιο να τα γαργάλαγα.
Τότε θα ήσουν.
Ή μάλλον δεν θα ήσουν.
Κάτι έκανα λάθος.
Αν το έκανα σωστά θα ήτανε ακόμα - ζωντανά όχι
στο βάζο - θερισμένα.

poetry slam στην Αθήνα

2009-11-04T14:17:00.003+02:00

(η αφεντιά μου)

και το σημερινό άρθρο της Ελευθεροτυπίας:

Να που η ποίηση δεν είναι μόνο για λίγους μυημένους. Να που το χαρτί δεν είναι ο μόνος προορισμός της. Κάτι διαφορετικό συνέβαινε προχθές το βράδυ στα Εξάρχεια, λίγο παρακάτω από τη... φλεγόμενη πλατεία, στη συμβολή των οδών Μεταξά και Μπενάκη. Πρωταγωνιστής δεν ήταν τα νόστιμα πιάτα του Barbara's Food Company. Μόνο κρασί έρρεε άφθονο μεταξύ των παρευρισκομένων. Αλλά κι αυτό μικρή σημασία είχε. Ολα τα βλέμματα ήταν στραμμένα στο παταράκι -διακοσμητικό τις υπόλοιπες μέρες- στο πίσω μέρος του καλοφωτισμένου ισόγειου χώρου. Εκεί όπου θα γινόταν πραγματικότητα το πρώτο εν Αθήναις Poetry Slam.
Ο ηθοποιός Συμεών Τσακίρης, αν και το ποίημά του είχε μακάβριο και μακρύ τίτλο («Η κηδεία είναι ερωτευμένη με την ποίηση. Η ποίηση είναι ερωτευμένη και με άλλες»), προκρίθηκε για τα τελικά «Ανία, οι μέρες σου είναι μετρημένες!», διεμήνυαν «απειλητικά» φέιγ βολάν παντού στον χώρο, δίνοντας τον τόνο για μια διαφορετική ποιητική συνάντηση. Το Poetry Slam, άλλωστε, είναι πολύ διαφορετικό από οτιδήποτε έχουμε στο μυαλό μας ως μια -βαρύγδουπης σοβαρότητας και μακρόσυρτων χασμουρητών- βραδιά ποίησης.
Slam σημαίνει κρότος, χτύπημα, αλλά και συγκέντρωση. Δεν ξέρουμε ποια ανάγκη γέννησε το πρώτο, σε ένα μπάρ του Σικάγου, 25 χρόνια πριν. Η συνταγή αποδείχτηκε πολλαπλώς επιτυχημένη και από τότε μέχρι σήμερα δεν έχουν σταματήσει να ξεφυτρώνουν σε όλο τον κόσμο και να γίνονται θεσμός. Τι είναι; Ενας διαγωνισμός στον οποίο οι ποιητές καλούνται να γίνουν οι ίδιοι ερμηνευτές του έργου τους με στόχο να αγγίξουν κοινό και κριτική επιτροπή, αυστηρά σε διάρκεια τριών λεπτών.
«Ωδή στο πλυντήριό μου»: η Μαίρη Αλεξοπούλου με το χειρόγραφο στο χέρι, αν και απαγορευόταν Ανυπόμονα περιμέναμε οι παρευρισκόμενοι να δούμε πώς θα κυλήσει, τι χαρακτήρα θα έχει και τι είδους προτάσεις θα προκύψουν από το πρώτο αθηναϊκό Poetry Slam. Δέκα λεπτά μετά την ώρα έναρξης, αρχίζει να γίνεται ο έλεγχος στον ήχο με χαλαρή διάθεση. Το Slam δεν θα μπορούσε να μην προσαρμοστεί στα ελληνικά δεδομένα, σκεφτήκαμε. Πρώτη στη σκηνή η Ελισάβετ Αρσενίου από την κριτική επιτροπή, μας παροτρύνει να είμαστε όσο εκφραστικότεροι θέλουμε. Μας συστήνει με δυο λόγια τον κάθε συμμετέχοντα και αρχίζει το χρονομετρημένο σόου.
Είχε απ' όλα. Από εντελώς συμβατικές μέχρι καθαρά μποέμ παρουσίες. Επαγγελματίες, αλλά και ερασιτέχνες ποιητές. Εικοσάχρονους φοιτητές, αλλά και... εμπειρότερους. Κουμπωμένες αναγνώσεις, λίγο πιο άνετες, αλλά και άρτιες θεατρικά. Μέχρι και παρουσίαση σε άλλη γλώσσα, την αγγλική, από την Αμερικανίδα Αλίσια Στόλινγκς. Και λέω «αναγνώσεις» και όχι απαγγελίες, γιατί αυτός ήταν ο πρώτος από τους όρους που καταπατήθηκαν στην πρώτη ελληνική απόπειρα. Μόνο δύο είχαν φροντίσει να αποστηθίσουν τους στίχους τους.
Αλλες φορές το ποίημα γινόταν κατανοητό, άλλες πιο ακατάληπτο. Ορισμένοι αρκέστηκαν στην απλή ανάγνωση, ενώ άλλοι άφησαν τη φαντασία τους ελεύθερη, ξεφεύγοντας από τους κανόνες, όπως η Πατρίτσια Κολαΐτη που είχε μαγνητοφωνήσει την απαγγελία της, ενώ η ίδια υποστήριζε σκηνικά τους στίχους της σε μια αυτοσχέδια περφόρμανς, χρησιμοποιώντας ένα γυάλινο χέρι (κάθε υποστηρικτικό υλικό απαγορεύεται από τους κανονισμούς).
Ποιητικό αντικείμενο γινόταν άλλοτε ένα πλυντήριο («Ωδή στο πλυντήριό μου» της Μαίρης Αλεξοπούλου), άλλοτε μια «Ορνιθα της Ερήμου» (Νίκος Τερζής). Ενώ, μερικές φορές ο τίτλος γινόταν λιγότερο σύντομος και περισσότερο ανεκδοτολογικός: «Η κηδεία είναι ερωτευμένη με την ποίηση. Η ποίηση είναι ερωτευμένη και με άλλες». Ετσι τιτλοφορούνταν το ποίημα του Συμεών Τσακίρη (απόφοιτος ΜΜΕ Αριστοτελείου και ΚΘΒΕ, ηθοποιός στο «2» και στη «Μήδεια» του Παπαϊωάννου).
Οι δύο τελευταίοι είναι και αυτοί που προκρίθηκαν, ύστερα από σύσκεψη της κριτικής επιτροπής (Γιώργος Ανδρεάδης, Ελισάβετ Αρσενίου, Ντίνος Σιώτης και η Δήμητρα Μηλιώνη από το κοινό), αφήνοντας πίσω με μία ψήφο διαφορά τον Βασίλη Καλαμαρά. Μαζί με τους νικητές των άλλων δύο συναντήσεων (χθες και σήμερα) θα διαγωνιστούν στον τελικό, που θα γίνει σε μεγαλύτερο δημόσιο χώρο μέσα στο 2010.
«Σημερινός νικητής ήταν το χιούμορ», μας είπε, όταν άρχισε να αδειάζει ο χώρος, ο Ντίνος Σιώτης, ο άνθρωπος που έφερε το Poetry Slam στην Ελλάδα, εκδότης του περιοδικού «(δέ)κατά». «Η ποιότητα των στίχων ήταν πολύ καλή, υστερούσαν, όμως, σε θεατρικότητα. Πολλοί δεν άκουσαν ούτε τις οδηγίες. Ελπίζουμε να γίνεται όλο και καλύτερο και μελλοντικά να διοργανώνεται σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας ή και σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Οι ποιητές έχουν πράγματα να πουν, βλέπουν πιο λοξά την πραγματικότητα και την καθημερινότητα και ο κόσμος μπορεί να μάθει δυο-τρία πράγματα από την ποίηση».

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=04/11/2009&id=98286

Poetry Slam στην Αθήνα

2009-10-27T19:10:00.002+02:00

Το Poetry Slam είναι ένας διαγωνισμός ποίησης, στον οποίο οι συμμετέχοντες απαγγέλουν την πρωτότυπη δουλειά τους, δραματοποιώντας την ταυτόχρονα. Η παράσταση αυτή του ποιητή-ηθοποιού είναι περιορισμένης διάρκειας (μάξιμουμ 3 λεπτά) και λαμβάνει χώρα ενώπιον τριμελούς κριτικής επιτροπής και του κοινού.

Πατέρας αυτών των ποιητικών παραστάσεων είναι ο Μαρκ Σμιθ, ο οποίος ξεκίνησε μια σειρά δραματοποιημένων ποιητικών αναγνώσεων στο μπαρ Get Me High Lounge στο Σικάγο το Νοέμβριο του 1984. Από εκεί το νέο αυτό ποιητικό φαινόμενο εξαπλώθηκε παντού στην Αμερική, από το Σαν Φρανσίσκο ως τη Νέα Υόρκη.

Σε ένα Poetry Slam αντιπροσωπεύεται μια μεγάλη ποικιλία ποιητικών φωνών, παραδόσεων, υφών και προσεγγίσεων. Ένας από τους στόχους του είναι να προκαλέσει το οποιοδήποτε λογοτεχνικό ρεύμα ή ομάδα ισχυρίζεται πως της ανήκει η ποίηση. Κανένας ποιητής που συμμετέχει δεν είναι υπεράνω κριτικής, καθώς όλοι βασίζονται τόσο στην καλή θέληση της κριτικής επιτροπής αλλά και του κοινού—το οποίο μπορεί να κρίνει και ακόμα και να διακόψει την παράσταση του ποιητή, αν αυτή δεν πληρεί τις κατάλληλες προϋποθέσεις ή είναι προσβλητική με κάποιον τρόπο.

25 χρόνια μετά την πρώτη παράσταση Slam στο Σικάγο, η Αθήνα μπαίνει στον χορό οργάνωσης και διεξαγωγής τέτοιων παραστάσεων και στις 2 Νοεμβρίου 2009 στο Barbara’s Food Company, γωνία Μπενάκη και Μεταξά, στις 3 Νοεμβρίου στο Café Dasein, Σολωμού 12 και στις 4 Νοεμβρίου στο Café Floral-Books+Coffee, Θεμιστοκλέους 80, Πλατεία Εξαρχείων, διοργανώνεται το πρώτο στην Ελλάδα Poetry Slam, με στόχο να προκαλέσει την ανία και να οδηγήσει την ποίηση στα άκρα, αναζητώντας μια νέα μορφή έκφρασης για τους Έλληνες ποιητές.

Κατά το πρώτο κύμα θα συμμετάσχουν έξι με οκτώ ποιητές/ποιήτριες σε κάθε χώρο και οι παραστάσεις θα είναι τρίλεπτες. Οι δύο ποιητικές παραστάσεις που την κάθε βραδιά θα επιλεγούν ως καλύτερες θα περάσουν στον μεγάλο τελικό, που θα διεξαχθεί σε μεγάλο δημόσιο χώρος της Αθήνας και η ημερομηνία του οποίου θα ανακοινωθεί αργότερα.

Στις 2 Νοεμβρίου θα διαβάσω κι εγώ ένα ποίημα-έκπληξη. Ελπίζω να σας δω εκεί.

Ali Smith "Hotel Cosmos"

2009-10-19T10:09:00.003+03:00

Το αυτί του βιβλίου με πληροφορεί: Η αγγλίδα πεζογράφος Άλι Σμιθ γεννήθηκε στον Ίνβερνες της Σκοτίας, το 1962, και ζει στο Κέιμπριτζ. Γράφει κριτική βιβλίου στις εφημερίδες Guardian, The Scotsman, καθώς και στο TLS.
Γνωρίζω την Άλι Σμιθ εδώ και χρόνια. Τυχαία ανακάλυψη και λυτρωτική. Φωνή ισχυρή, καθαρή, ατρόμητη. Κάποτε φαντάζει κουραστική, με την εμμονή της στις λεπτομέρειες των συμβάντων της ζωής των ηρώων της, αλλά νιώθω πιο έξυπνη, πιο καλή έπειτα από την επαφή με το έργο της.
Το Hotel Cosmos είναι αυτό ακριβώς: ένα ξενοδοχείο. Τί σημαίνει «ξενοδοχείο»; Σημαίνει εδώ και τώρα, σημαίνει αυτή τη στιγμή, σημαίνει τώρα είμαι εδώ και αύριο αλλού και πριν αλλού, σημαίνει είμαι προσωρινός, σημαίνει αφήνω το στίγμα μου και φεύγω, σημαίνει όλοι ήμασταν εδώ κάποτε, όλοι συναντηθήκαμε, ακόμα κι αν δεν αναγνωριστήκαμε. Το ξενοδοχείο, ένα χ οποιοδήποτε ξενοδοχείο είναι το ιδανικό σκηνικό της σημερινής χαοτικής, τυχαίας, ταχείας, ανώνυμης ζωής.
Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε πέντε κεφάλαια, όσες και οι ιστορίες του. Όλοι συναντιούνται κάποια στιγμή κάπου στο Ξενοδοχείο Cosmos. Πέντε κεφάλαια τιτλοφορημένα : Αόριστος, Ιστορικός ενεστώτας, Δυνητικός μέλλον, Οριστική, Μέλλοντας του παρελθόντος, Ενεστώτας. Ο χρόνος παίζει σημαντικό ρόλο. Ένα ρολόι που αλλάζει χέρια ανάμεσα στους αφηγητές/πρωταγωνιστές. Και η γλώσσα επίσης. Ένα εργαλείο που αλλάζει χέρια ανάμεσα στους αφηγητές/πρωταγωνιστές
«Γιουουουουουουουουουουουουο- χουουουου», αρχίζει η Άλι Σμιθ την αφήγησή της, μέσω την πρώτης της ηρωίδας, της Σάρα Γουίλμπυ. Κραυγή χαράς; Κραυγή επιτυχίας; Τίποτε απ΄αυτά. Η Σάρα μας προειδοποιεί ότι η ιστορία της «αρχίζει από το τέλος». Γιατί εκείνο το ηχηρό «Γιουουουουουουουουουουουουο- χουουουου» είναι η κραυγή της Σάρα καθώς πέφτει ταχύτατα προς το τέλος της, διασχίζοντας το φρεάτιο του Ξενοδοχείου. Η Σάρα είναι ήδη νεκρή. Γι΄αυτό και χάνει τις λέξεις. «βλέπω πουλιά. Οι φτερούγες τους. Τα λαμπερά τους. Αυτά που έχουν για να βλέπουν». Χαρούμενη και αόρατη περιπλανιέται στον κόσμο των ζωντανών. Εύχεται να μπορούσε να ξανανιώσει την καρδιά της να πάλλεται, ή έστω τον πόνο από το χαλικάκι που μπήγεται ανάμεσα στην πατούσα και το παπούτσι της. Αλλά, κυρίως, είναι χαρούμενη. Η πτώτη της στο φρεάτιο ήταν ατύχημα. Ένα παιχνίδι. Η Σάρα δεν είναι θλιμμένη. Η Σάρα είναι ψιλορεωτευμένη. Έχει πάει σ΄ένα ρολογάδικο να αφήσει το ρολόι της να της το φτιάξουν. Κι εκεί ένα γνωρίσει ένα κορίτσι, το κορίτσι που δουλεύει στο ρολογάδικο. Και η Σάρα το έχει ερωτευτεί το κορίτσι αυτό. Πώς γίνεται να αγαπάει ένα κορίτσι; Δεν ξέρει, αλλά να που γίνεται. Η Σάρα νεκρή, με σώμα σμπαραλιασμένο απ΄την αναπέντεχη πτώση, μα ζωντανή, τόσο φρέσκια και ζωντανή φέρει ένα μήνυμα «Άκου. Να θυμάσαι, πρέπει να ζήσεις».
Στον ιστορικό ενεστώτα συναντάμε την Άλι. Η Άλι είναι άστεγη. Ζητιανεύει πλάι στο Ξενοδοχείο Cosmos για κέρματα. Η Άλι ψελλίζει τις λέξεις της. «Κν ψλ πρκλ;», ζητάει, όταν θέλει να πει «κανά ψιλό παρακαλώ». Η Άλι παρατηρεί την κοπέλα στο απέναντι πεζοδρόμιο. Οι άνθρωποι προσπερνούν της Άλι. Δεν την βλέπουν ή αποφασίζουν να μην τη βλέπουν. Η Άλι τους παρακολουθεί: αστυνομικοί, μαγαζάτορες, περαστικοί, ένα αγόρι στο οποίο πουλάει το κορμί της ένα βράδυ. Η Άλι «αδυνατεί να θυμηθεί τι κάνει ο μικρός και τι ο μεγάλος δείκτης του ρολογιού». Είναι άρρωστη. Πηγαίνει στις δημόσιες βιβλιοθήκες για να ζεσταθεί, να διαβάσει/κλέψει εφημερίδες και βιβλία. «Δεν την ενδιαφέρουν πλέον τα μυθιστορήματα. Έχει διαβάσει τόσα μυθιστορήματα, που της φτάνουν για μια ζωή. Τρώνε πολύ χρόνο. Λένε πάρα πολλά. Δεν είναι ανάγκη να λέγονται τόσα πολλά.» Απόψε η γυναίκα με τη στολή του ξενοδοχείου την καλεί να περάσει τη νύχτα εκεί, δωρεάν, «καμία δέσμευση». Πώς να την εμπιστευτεί; Την εμπιστεύεται. Πάει στο δωμάτιο. Μπαίνει στην μπανιέρα. Βλέπει τον κόσμο της μέσα απ΄τα παράθυρα του ξενοδοχείου. Και κάθεται γυμνή στο κρεβάτι κρατώντας το παλτό της.
Δυνητικός μέλλον. «Λοιπόν. Είμαι ένας καλός άνθρωπος». «Είμαι ένας άρρωστος άνθρωπος», λέει η Λιζ. Ππροσπαθεί να συμπληρώσει μία φόρμα των στοιχείων της για την ασφαλιστική της εταιρία. Η Λιζ είναι η γυναίκα με τη στολή του ξενοδοχείου. Εκείνη που είχε δει αρκετές φορές στο παρελθόν την άστεγη γυναίκα έξω από το ξενοδοχείο. «Η Λιζ θεωρεί πως μια τέτοια ζωή πρέπει να είναι σκληρή αλλά καλή, απελευθερωμένη.» Η Λιζ είχε δουλέψει κάποια στιγμή στην ίδια βάρδια με τη νεκρή κοπέλα (τη Σάρα). Αλλά η Λιζ είναι τώρα άρρωστη. «Πόσο μικροσκοπικός έχει γίνει ο κόσμος μου. Πόσο πελώριος είναι ο υπόλοιπος», σκέφτεται. Η μητέρα της την φροντίζει. Η Λιζ φοβάται ότι η αρρώστια της κάνει τη μητέρα της χαρούμενη, καθώς της δίνει τη δικαιολογία να εισβάλλει στη ζωή της. Και ο χρόνος στη ζωή της Λιζ: «Έχει πάει ήδη 6:56 μ.μ.: Ο χρόνος είναι εξαιρετικά παραπλανητικός. Όλοι το ξέρουν αυτό (αν και είναι από τα πράγματα που πολύ εύκολα ξεχνάς.)». Οι σπαρακτικές 2 τελευταίες σελίδες του κεφαλαίου, εκείνες όπου η μητέρα φτάνει στο σπίτι καθώς η κόρη κοιμάται. «Αχ, η αγάπη» τελειώνει το κεφάλαιο.
Οριστική. Η Πένυ. Παλεύει να γράψει ένα άρθρο σχετικό με το Ξενοδοχείο Cosmos. Κάτι σαν διαφήμιση. Αλλά βαριέται, βαριέται, βαριέται να λέει για μία ακόμη φορά τα ίδια και τα ίδια. Μέχρι που ακούει μία κοπέλα έξω απ΄το δωμάτιό της, στο διάδρομο του ξενοδοχείου, η οποία βρίζει. Η Πένυ βγαίνει για να δει τί συμβαίνει και να βοηθήσει την κατάσταση. Η κοπέλα προσπαθεί να ανοίξει το παραθυράκι που κλείνει το φρεάτιο. Η Πένυ «εντελώς ξαφνικά είχε μετατραπεί σε γρανάζι στο μηχανισμό νός αληθινού γεγονότος». Ανοίγουν το παραθυράκι. Η κοπέλα της ζητάει ένα ρολόι να το πετάξουν στο φρεάτιο, να ακούσουν το γδούπο του καθώς θα σπάσει στον πάτο.
Μέλλοντας του παρελθόντος. «&αφού το θέμα είναι πως το μέτρησα πως ήμουν εκεί». Όλο το κεφάλαιο μια μακρυά πρόταση την οποία διηγείται η αδελφή της Σάρα, καθώς πασχίζει να μιλήσει στο φάντασμα της αδελφής της, καθώς προσπαθεί να καταλάβει το θάνατό της.Και ο ενεστώτας. Είναι πια πρωί. Έχει περάσει το «απόψε» των προηγούμενων αφηγήσεων. Η ζωή ξαναρχίζει, συνεχίζεται. Η κοπέλα που εργάζεται στο ρολογάδικο βγαίνει απ' το ντους. Αναρωτιέται πότε επιτέλους θα έρθει στο ρολογάδικο η κοπέλα με το χαλασμένο ρολόι για να το πάρει. «Κοίτα, δουλεύει μια χαρά, σκοπεύει να πει. Και, άκου, δεν κάνει τίποτα. Το κερνάω εγώ.» Φοράει το ρολόι της στα κρυφά και ανυπομονεί να την ξαναδεί.
«Γιουουουουουουουχουουουουουου», τελειώνει το βιβλίο και η Άλι Σμιθ μας σπρώχνει μαλακά και πάλι στη ζωή.
Μία σημείωση για την εξαιρετική μετάφραση της Άρτεμις Λόη.
Το "Hotel Cosmos" γεμάτο φωνές, στίχους τραγουδιών, λογοτεχνικές αναφορές, διαφημίσεις, ταινίες, γλώσσα web, χάος, απομόνωση, εικόνες, αλλά και επικοινωνία, σιωπή, αγάπη, έρωτα, τέχνη. Πυκνό, όλο φαντάσματα πιο αληθινά απ΄την αληθινή ζωή.

http://www.vakxikon.gr/content/view/327/793/lang,el/

Mary Karr

2009-10-14T13:09:00.001+03:00

Ξόρκι ενάντιον της αυτοκτονίας

Μην αγοράσεις όπλο ούτε μπλε λεπίδα.
Απέφυγε το πράσινο σκοινί, τα ψηλά παράθυρα, το ποντικο-
φάρμακο, τους λάκκους με φίδια, και το μακρινό σημείο όπου τέμνονται
οι ράγες του τρένου και σε ελκύουν προς το ξυράφι του ορίζοντα.

Μόνο μ΄αυτό τον τρόπο θα σε εξευγενίσει μία ακόμη μέρα. (Ο φυσικός θάνατος
δεν είναι σχήμα οξύμωρο) Το μυαλό σου είναι κακόφημη γειτονιά:
Μην πας εκεί μόνος σου, ακόμα κι αν θα πρέπει να σταματήσεις
ξένους για να ρωτήσεις το δρόμο, ακόμα κι αν

αράχνες κατρακυλήσουνε από το ανοιχτό σου στόμα.
Η ομιλία σου αυτή είναι η μόνη τους έξοδος. Πώς αλλιώς
θα δραπέτευε το μπερδεμένο τους κουβάρι από το

κρανίο σου; Πρέπει πρώτα να κάνεις χώρο
για να μπορέσουν να μπουν τα άγια πνεύματα. Άδειασε
τον εαυτό από τον εαυτό σου, μετά γονάτισε να ακούσεις.

Sharon Olds (και πάλι)

2009-10-13T10:08:00.001+03:00

Διάγνωση

Από τότε που ήμουν έξι μηνών, ήξερε πως κάτι
δεν πήγαινε καλά μ΄εμένα. Έβλεπε πράγματα στο πρόσωπό μου
που δεν είχε δει σε κανένα παιδί
της οικογένειας, ή της διευρυμένης οικογένειας,
ή της γειτονιάς. Η μητέρα μου με πήγε
σ' εκείνον τον παιδίατρο με τα ευγενικά χέρια,
έναν γιατρό με όνομα που θύμιζε μέγεθος ρούχων μα για τροχό:
Άξων Μακρής. Η μαμά μου δεν του είπε
τί σκεφτόταν στ' αλήθεια, πως χρειαζόμουν Εξορκισμό.
Ήταν απλώς αυτά τα περίεργα πράγματα στο πρόσωπό μου-
Εκείνος με πήρε αγκαλιά, και συζήτησε μαζί μου,
κουβεντιάζοντας όπως μιλάει κανείς μ'ένα μωρό, και η μητέρα μου
είπε, Το κάνει τώρα! Κοιτάξτε!
Το κάνει τώρα! και ο γιατρός είπε,
Η κόρη σας πάσχει
από αυτό που λέμε αίσθηση
του χιούμορ. Αααα, είπε εκείνη, και με πήγε
πίσω στο σπίτι όπου θα μπορούσε να ελεγχθεί αυτή η αίσθηση
και να αποδειχθεί ανίατη.

Sharon Olds

2009-10-12T10:04:00.005+03:00

Επιστρέφω στον Μάιο του 1937

Τους βλέπω: στέκονται στις επίσημες πύλες των κολλεγίων τους,
βλέπω τον πατέρα μου να κάνει βόλτες
κάτω από την κίτρινη σοβατισμένη αψίδα,
κόκκινα κεραμίδια λαμποκοπούν σαν λυγισμένες
πλάκες αίματος πίσω από το κεφάλι του,
βλέπω τη μητέρα μου με μερικά ελαφριά βιβλία στο γοφό της
στέκεται στην ψηφιδωτή κολώνα
η καγκελένια πόρτα ακόμα ανοιχτή πίσω της,
το κιγκλίδωμα μαύρο στον μαγιάτικο αέρα,
ετοιμάζονται ν' αποφοιτήσουν, ετοιμάζονται να παντρευτούν,
είναι παιδιά, είναι κουτά, ξέρουν μόνο πως είναι
αθώα, δεν θα έκαναν ποτέ κακό.
Θέλω να πάω κοντά τους και να πω Σταματήστε,
μην το κάνετε - είναι η λάθος γυναίκα,
είναι ο λάθος άντρας, θα κάνετε πράγματα που
δεν μπορείτε να φανταστείτε ότι θα κάνατε,
θα κάνετε άσχημα πράγματα σε παιδιά,
θα υποφέρετε με τρόπους που δεν έχετε καν ακούσει,
θα θέλετε να πεθάνετε. Θέλω να πάω
κοντά τους εκεί στη λιακάδα στα τέλη του Μαΐου και να το πω,
το πεινασμένο όμορφο κενό πρόσωπό της στρέφεται προς τα μένα,
το θλιβερό ωραίο άθικτο σώμα της,
το αλαζονικό όμορφο τυφλό πρόσωπό του στρέφεται προς τα μένα,
το θλιβερό ωραίο άθικτο σώμα του,
αλλά δεν το κάνω. Θέλω να ζήσω. Τους
ανασηκώνω λες κι είναι χάρτινες κούκλες
(αρσενική και θηλυκή) και κοπανάω τη μία στο γοφό
της άλλης ίδια με τσακμακόπετρες να βγάλουν
σπίθες τα κορμιά τους, λέω
Κάνετε ό,τι είναι να κάνετε, κι εγώ θα το διηγηθώ.

http://www.pbs.org/wgbh/poetryeverywhere/olds.html

Συμπόσιο (ποίησης) στην Πάρο

2009-09-21T15:26:00.003+03:00

http://www.parossymposium.com/en/audio

Παραμύθι

2009-07-27T15:28:00.001+03:00

Μία φορά κι έναν καιρό
οι ντόπιοι στήσαμε χορό
επάνω στα αλώνια.

Ήρθε ευθύς ο γείτονας
έφερε την κυρά του
'κείνη με τα βαριά βυζιά
που 'ταν γεμάτα αγάπη.

Στραγγίξαμε το γάλα της
κόψαμε το λαιμό της
ρουφήξαμε το αίμα της
μετά τα κόκκαλά της.

Ούτε στιγμή δε γκρίνιαξε
μόνο χαμογελούσε
όσο τραχιά τα δόντια μας
γλείφαν τη νοστιμιά της.

- Εχόρτασα!, ξεφώνισε γουρουνοποδαρούσα.
- Κι εμένα η μπάκα φούσκωσε, κρόασε ο καμπούρης.
- Φέρτε κρασιά! Φέρτε βιολιά! Να ανάψουμε το γλέντι!

Σπάσαμε τα τακούνια μας
στα βήματα του μπάλου
του τσάμικου, της ζεμπεκιάς
μα και του βαλς, καρδιά μου.

Αέρινα τα βήματα
σαν να 'μασταν αγγέλοι
ο αχαμνός ο καραφλός
η βοϊδομάτα σκύλα
ο λιπαρός χοντρομπαλάς
και η βλογιοκομμένη.

Χωνέψαμε τα κρέατα
που λιώναν στα στομάχια
κι όλοι μαζί με μια φωνή
κράξαμε «θέλω κι άλλο!».

Πήγε λοιπόν ο φούρναρης
ο ξακουστός κυρ-Τάκης
κι έφερε την κοράκλα του
να φτιάξουμε στιφάδο.

Κοφίνια καθαρίσαμε
αμέτρητα κρεμμύδια
βρωμίσανε τα χέρια μας
δακρύσαν τα όμματά μας.

- Υπομονή δύο λεπτά
και θα σας τη σερβίρω!

- Νόστιμη που 'ναι η κόρη σου!
- Σαν τα ψωμία σου φρέσκια!
- Μπράβο κυρά Καλλιόπη μας
που χάμωσες τον Τάκη
να βγάλεις τέτοιο θάμα.

Μεσάνυχτα
χαράματα
μεσάνυχτα και πάλι
σαν φάγαμε σιγά-σιγά
ένα-ένα τα κοράσια
διαλέγοντας προσεκτικά
μόνο τα πιο ωραία.

Κι όσο γεμίζαν τ' άντερα
ζαχαρωμένα χείλη
νερατζοφιλημένα αυτιά
και μάγουλα ροδάτα
έφτιαχνε η κοψιά μας
έσταζε η λαλιά μας
ροδόσταμο και μέλι
έστρωνε εμάς η μούρη μας
ξάνθαιναν τα μαλλιά μας
φούσκωναν τα γλουτάκια μας
γέμιζαν τα καυλιά μας.

Αχ, να 'σουνα εκεί
να 'βλεπες τη γιορτή μας
να 'λεγες «στην υγειά σας!»
και «πάντα τέτοια, βρε παιδιά!».

Τώρα που ακούς τα λόγια μου
μη φοβηθείς, μην τρέξεις
και μη βιαστείς τάχα να πεις
πως είμαστε φονιάδες
μην πηλαλάς στο δικαστή
να μας κατηγορήσεις.

Η φάρα μας είναι καλή
εργατική και τίμια
μα όσα και να έχουμε
θέλουμε αυτό που λείπει.
Όλα μας τα δωσε ο Θεός
εκτός από το κάλλος.

Κι αφού το ξέρουμε καλά
απ΄ τους αρχαίους μύθους
γρήγορα πως ο άνθρωπος
γίνεται αυτό που τρώει...

Θέλεις την ωραιότητα;
Φάε καμιάν ωραία.

Θέλεις την αθωότητα;
Φάε καμιάν αθώα.

Θέλεις να γίνεις ποιητής;
Φάε τους ποιητάδες.

Η Καίτη Cosmopolitan

2009-07-23T12:15:00.001+03:00

Η Καίτη Cosmopolitan.
Επιδερμίδα καθαρή
μαλλιά ίσια μόλις σιδερωμένα
μάσκαρα κατάλληλη για μάτια λαμπερά
ρούχα μοντέρνα chic
παπούτσια μαλακά με όσο χρειάζεται τακούνι
διαμάντι στο δεξί
βραχιόλι στο αριστερό
χέρι.
A perfect Cosmo-girl.

Η Καίτη κόκκινη.
Χρωματίζει το αίμα της τους λευκούς καναπέδες.
Χαλαρώνουν τα μυαλά της στα ξύλινα πατώματα.
Στολίζουν τα έντερά της τα ριχτάρια τα ολομέταξα.

Ποιός είναι ο δολοφόνος;
Elementary, my dear Watson, elementary!

Το κόκκινο πουλόβερ

2009-07-14T09:06:00.001+03:00

Η γυναίκα με καλησπερίζει. Ανταποδίδω τον χαιρετισμό, μάλλον από κεκτημένη ταχύτητα και με τον αυτοματισμό που χαρακτηρίζει την καθώς πρέπει αγωγή μου. Αναρωτιέμαι τί ώρα να ‘ναι κι αν πράγματι στέκει το «καλησπέρα» αντί για το «καλημέρα». Κοιτάζω το ρολόι μου. Έχει περάσει δώδεκα, οπότε μάλλον στέκει. Δεν έκανε κανένα λάθος. Άρα ούτε κι εγώ.
Χρειάζομαι όμως κάποια δευτερόλεπτα ακόμα για να διαπιστώσω ότι δε γνωρίζω τη γυναίκα αυτή. Ποια είναι;
- Κουρασμένη φαίνεστε, κυρία Άννα.
Είναι η Ντίνα η καθαρίστρια. Προφανώς μόλις έφτασε στην εταιρεία, αφού φοράει ακόμα το τζιν της κι ένα κόκκινο πουλόβερ. Ένα κόκκινο πουλόβερ. Έχω κι εγώ το ίδιο ακριβώς πουλόβερ. Περίεργο. Δε θα φανταζόμουν ποτέ ότι η Ντίνα κι εγώ έχουμε το ίδιο γούστο. Σχεδόν δεν θα φανταζόμουν ότι έχουμε τις ίδιες ανάγκες. Γιατί;
- Κουρασμένη φαίνεστε.
Πρώτη φορά τη βλέπω με τα δικά της ρούχα. Μέχρι τώρα ήξερα να αναγνωρίζω την παρουσία της από τις ελαφριές της κινήσεις καθώς έρχεται να καθαρίσει τα γραφεία μας από τους καφέδες και τα άχρηστα χαρτιά που γεμίζουν τους κάδους. Και φυσικά, φυσικά, από εκείνην την απαίσια στολή που την αναγκάζουν να φοράει. Μία ρόμπα-ποδιά σε σκούρο μπλε κι ένα μαύρο παντελόνι.
Αν ήταν δυνατόν να της δίνουν κάποια μπέρτα να την κάνει αόρατη μετά χαράς θα το έκαναν. Το παν είναι να μην ενοχλούνται οι υπάλληλοι, να μην υπάρχει κάτι να τους αποσπάσει την προσοχή από τη σοβαρή εργασία τους. Η καθαρίστρια δεν είναι υπάλληλος.
- Να μην κουράζεστε τόσο πολύ.
Πρώτη φορά βλέπω τη Ντίνα με το κόκκινο πουλόβερ το ίδιο με το δικό μου. Είναι σχεδόν ωραία. Σίγουρα πιο όμορφη από εμένα. Αλλά ποιος νοιάζεται τώρα γι΄αυτά;
Μπαίνω βιαστικά στην τουαλέτα και κλείνω πίσω μου την πόρτα. Ακούω τα βήματα της Ντίνας πριν χαθούν στο δωματιάκι της. Εκεί θα αλλάξει ρούχα, θα ντυθεί τη στολή της, θα γίνει η γνώριμη φιγούρα.
Πλένω τα χέρια μου και κοιτάζομαι στον καθρέφτη του μπάνιου. Πράγματι φαίνομαι κουρασμένη.
Είμαι κι εγώ σαν τους άλλους. Τόσον καιρό δεν είχα δει τη Ντίνα. Ήτανε αόρατη.

Μία προσπάθεια

2009-07-09T14:40:00.001+03:00

Σχεδόν τα κατάφερε. Η πρώτη της φορά. Η πρώτη. Τα χέρια της μικρά, άσπρα, στρογγυλά κουβάρια. Βυθισμένα κάτω από το άγγιγμα της γκριζογάλανης κουβέρτας. Σκεπασμένη ως το στέρνο, με σώμα εγκλωβισμένο, ακίνητο, βουβό. Ώρες άπειρες.

Βρώμα. Έτσι μυρίζει το κορμί της τώρα. Βρώμα και σαπίλα. Όλα τ' άλλα είναι τέλεια καθαρά εδώ μέσα. Μόνο η δική της αφή απαίσια. Κάποιος ήρθε πριν λίγο να σφουγγαρίσει το χλωμό δάπεδο με τα γαλάζια, συμμετρικά, αυστηρά πλακάκια. Είχε τα μάτια της κλειστά, μα μύρισε τη χλωρίνη διαλυμένη στον υγρό κουβά.

Το δωμάτιο που την έβαλαν ευρύχωρο, ηλιόλουστο, τοίχοι κατάλευκοι. Σίγουρα το διάλεξε η Mητέρα της. Σίγουρα πληρώνει πολλά για να την έχει εδώ. Ψάχνει να ακουμπίσει κάπου τα μάτια της. Μονάχα ένα ανόητο, καλογυαλισμένο τραπεζάκι δίπλα της. Γυμνό. Αντανακλά βίαια τον ήλιο στην επιφάνειά του. Και μια καρέκλα. Για τη Mητέρα της. Δεν περιμένει άλλον.

Το κρεβάτι της κρύο μεταλλικό, βράχος στην παγωνιά του λιτού αυτού τοπίου. Θα ήθελε να ήταν τα φώτα σβηστά. Μα όχι. Όχι. Όχι. Της είπαν να σηκωθεί, να χαρεί τη μέρα. Ανοησίες. Αδύνατον να κινηθεί. Σε κάθε βήμα θα κινδύνευε να πνιγεί. Η παγωμένη λίμνη του δαπέδου θα έσπαγε βασανιστικά, αργά, αποτελεσματικά. Κρακ. Κρακ. Κρακ. Θα μπλαβίνιζαν τα ακροδάχτυλά της.

Ας είχαν καρφώσει ένα ρολόι τουλάχιστον. Να ξέρει πότε θα φτάσει η ώρα του επισκεπτηρίου. Να μην είναι τρομοκρατημένη συνεχώς. Να μπορεί να ηρεμεί μέχρι να ξανακούσει τη χαρακιά του μυτερού βόμβου τακουνιών να πλησιάζουν στην πόρτα. Να τεμαχίσει τον χρόνο, σε χρόνο πριν και χρόνο μετά. Να καψαλίσει το μουαλό της, να υποδεχτεί τη Mητέρα της με πνιγμένο πανικό. Κυρίαρχη. Να είναι κυρίαρχη του τρόμου της.

Το πρόσωπό της μάσκα θανάτου. Έχει ξεχάσει τα χαρακτηριστικά της. Έχουν γίνει νωθρά, πρησμένα, άτονα στο νου της. Δεν έχει καθρέφτη. Απαγορεύεται. Όταν έρθει η επισκέπτριά της θα ξαναθυμηθεί. Θα δει πώς θα είναι σε είκοσι χρόνια. Σε είκοσι χρόνια. Αν αποτύχει ξανά.

Έτσι. Έτσι. Έτσι θα γίνω. Μου λένε πάντοτε πως της μοιάζω. Γαλακτερό δέρμα, βαρετό. Και μάτια ζωηρά, κατάσαρκα. Και όταν μου το λένε, ακούω μια φωνή να ουρλιάζει στο αυτί μου. Τόσο αίμα μέσα μου ψάχνει πηγή να αναβλύσει, να σπρωχτεί στα πόδια τα λευκά.

Θα έχουν γεμίσει τρίχες τώρα. Εβδομάδες και εβδομάδες και εβδομάδες δεν τα κοίταξα. Δεν μου δίνουν ξυραφάκι. Απαγορεύεται. Το δικό μου είναι ροζ, ακουμπισμένο στο πράσινο ράφι του μπάνιου στο σπίτι της Μητέρας. Σίγουρα θα το έχει πετάξει στα σκουπίδια τώρα. Εκεί θα ήθελα να βρίσκομαι κι εγώ. Στα σκουπίδια. Χωράω στον τενεκέ των απορριμάτων. Την επόμενη φορά. Έτσι μου υποσχέθηκε. Ο θάνατος. Νάτος! Νάτος!

Ξέρει η Μητέρα σου, γλυκιά μου, τί κάνει. Η Μητέρα σου ψαχουλεύει να τρυπώσει στο θυμικό σου, να βουτήξει ανελέητα, να επιβάλει τη γιατρειά της θλίψης σου. Η Μητέρα σου ξέρει. Θα έρθει σε λίγο. Θα κάτσει δίπλα σου. Θα τρίξει η καρέκλα. Θα σου χαμογελάσει. Οι ελπίδες σου θα σέρνονται.

Πονάει κι αυτή. Έτσι σου λένε. Δεν τη συμπονάς. Αν σε ακουμπήσει θα ουρλιάξεις. Θα ορμήξεις. Θα τρέξεις. Θα βγει αίμα. Αίμα. Αίμα. Εκείνη θα μένει πάντοτε στωϊκή, καρτερική, ατάραχη, σταθερή, τέλεια. Πέτρινη. Μονάχες οι δικές σου πληγές. Αποδεικνύουν την ανάσα σου. Οι γάζες κυκλώνουν τους καρπούς σου.

Τα δάχτυλα της Μητέρας σου. Ίδια. Ίδια με τα δικά σου. Τα δάχτυλα αυτά σε γέννησαν. Ίδια. Ίδια με τα δικά σου. Η μορφή της στη δική σου. Το ναρκωμένο σου κορμί, προσφορά στη Θεά ετούτη. Θέλεις να παραβείς κάθε νόμο της.

Τα μάτια της επάνω σου. Περιμένουν καθημερινά μια εξομολόγηση. Μια εξήγηση. Ο φόβος σε κατεδαφίζει. Πώς να της μιλήσεις; Πώς να της εξηγήσεις; Πώς να της πεις πως; Πώς να την πληγώσεις και να επιβιώσεις; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Ο θάνατος. Η πιο καθαρή λύση. Τελειωτική. Οριστική. Τέλεια. Το κορμί παγωμένο. Σε λίγο θα έρθει. Πώς θα είσαι ασφαλής; Κάτι οικείο. Αυτό χρειάζεσαι. Φόρεσε τη μάσκα σου. Τη μάσκα σου. Γρήγορα. Την ακούς;

(άτιτλο)

2009-06-23T11:47:00.000+03:00

Μου λέγανε κάποτε για μια γριά. Πως καθάριζε φασόλια, τα έβραζε, τα έριχνε στο χώμα να σπορίσουν.

- Δε γίνεται έτσι. Μετά το βράσιμο δε βγάζουν φύτρα. Είσαι γραμματιζούμενος άνθρωπος εσύ. Μίλα της. Μπορεί και να ΄χει τρελαθεί. Να πρέπει να την κλείσουμε μες στο μαντρί.

Την είδα από μακριά. Σκουριασμένη, φαγωμένη από τη σκόνη και τον ήλιο. Στο πλησίασμά μου σήκωσε την γκρίζα κεφαλή της και είπε:

-Ήρθες λοιπόν.

Κάθησα στο πλάι της, στη σκιά μιας μουριάς.

-Είμαι η ..., πήγα να πω, μα μου έκανε να σωπάσω κι άρχισε να τραγουδά.

Θέλω φασόλια για χαρά
και όχι για φαγάκι.
Πριν να με χώσουνε στη γης
ν΄ αγαπηθώ λιγάκι.

Σήκωσε το βλέμμα της μέχρι τον δρόμο εκείνον που είχα βαδίσει να φτάσω ίσα με το σπιτικό της.

Ήρθε πριν μήνες δεκατρείς
από τον δρόμο εκείνο
άντρας ψηλός και όμορφος
και ήρθε να με πάρει.

Μου ΄πε να ψάξω φασολιές
να μάσω τα φασόλια
να βράζω σε καυτό νερό
μετά να τα φυτευώ.

Σαν γίνουν όλα φασολιές
θα πάρουμε το δρόμο.
Θα δω τον κόσμο απ΄την αρχή
νέα ξανά θα γίνω.

Βράζω πρωί βράζω νυχτιά
και θάβω τα φασόλια.
Θα έρθει μια μέρα ο καλός
κι ο δρόμος θα μας πάρει.

Κι έσκυψε ξανά και χάθηκε η ματιά της. Κι εγώ σώπασα και κοίταξα το δρόμο.

Μαζί καθαρίζουμε πια και βράζουμε και φυτεύουμε. Και περιμένουμε ακόμα. Μαζί.